فیلم «پروژه اینفلوئنسر» با متنی در ابتدا که اعلام میکند «این فیلم بر اساس رویدادهای واقعی ساخته شده» شروع میشود؛ این جمله، چه به صورت طنز باشد چه جدی، تنها لحظات الهامبخش فیلم هستند. این اثر نخستین فیلم بلند مایک نیبروئه نیست که به موضوع ترسناک اینفلوئنسرها در عصر دیجیتال میپردازد و قطعاً آخرین هم نخواهد بود.
فیلم با این شعار معرفی شده که «از سازندگان فیلم «پروژه جادوگر بلر» است» و ادواردو سانچز، کارگردان مشترک آن فیلم، به عنوان تهیهکننده در این پروژه حضور دارد. با این حال، «پروژه اینفلوئنسر» از قالب فیلمهای ضبط شده به سبک «جادوگر بلر» فاصله گرفته اما در نهایت در میان انبوه تقلیدهای فراموششدنی، اثری متوسط و بیخاصیت است.
داستان و شخصیتها
چیارا کینگ، خواننده بریتانیایی و شخصیت شبکههای اجتماعی، نقش خود را در شرایطی ساختگی بازی میکند که در سفر تبلیغاتی به کپنهاگ توسط یک تعقیبکننده تهدید میشود. او و فیلم هر دو عملکرد قابل قبولی دارند اما هیچ تأثیر ماندگاری بر جای نمیگذارند؛ نه ستارهای ساخته میشود و نه فرنچایزی شکل میگیرد. با این حال، طرفداران ژانر وحشت که به دنبال تجربهای تازه در آستانه هالووین هستند، میتوانند این فیلم را که حداقل انتظارات پایهای زیرژانر را برآورده میکند، تماشا کنند.
فیلم با صحنهای آغاز میشود که دختری نوجوان به نام رونجا هاوگه شیروپ به مخاطبان زنده میگوید «امروز روزی است که میخواهیم وایرال شویم» و سپس عملی شدید انجام میدهد که تنها شهرتی غمانگیز برایش به ارمغان میآورد. شخصیت اصلی، چیارا، یک زن جوان بیست ساله است که با ویدیوی بوسه وایرال خود که ۵۰ میلیون بازدید داشته، به شهرت رسیده و اکنون مدیر و قراردادهای تبلیغاتی دارد. او به دعوت یک کمپین گردشگری به دانمارک سفر میکند تا ویدیوهای معمول خود را از خرید، گردش، کلاب رفتن و رستورانها منتشر کند. یک تیم مستندساز محلی نیز او را همراهی میکند.
تنش و تهدید
در ابتدا همه چیز عادی به نظر میرسد و مدیرش به او میگوید «دنبالکنندههایت دوست دارند تو خودت باشی». اما به زودی تهدیدی جدی ظاهر میشود: حساب کاربری مرموزی به نام «کینگ اسلیر» با عکس پروفایلی از یک ماسک ترسناک، تهدیدهای خشنی علیه او منتشر میکند و نشان میدهد که در مکانهای عمومی او را تعقیب میکند و تصاویر و ویدیوهایی از برنامههای اخیرش آپلود میکند. این وضعیت به حدی میرسد که پلیس در جریان قرار میگیرد و یک کارشناس امنیتی سابق نظامی استخدام میشود.
با وجود ترس مکرر چیارا و نگرانی تیم همراه، او هیچگاه تصمیم نمیگیرد که فرار کند. حتی وقتی در کلاب شبانهای که نیمی از مشتریان ماسکهای درخشان به صورت دارند میرقصد، دنبالکنندههایش بیشتر میشوند. او به بازدید از خانههای ترسناک ادامه میدهد و در نهایت به انباری بزرگی کشانده میشود که نقطه اوج داستان در آن رخ میدهد.
نقد و تحلیل
سناریوی فیلم که توسط کارگردان و دو نفر دیگر نوشته شده، هرچند غیرقابل باور است، اما به اندازهای نیست که تماشاگر را به خنده بیندازد. با این حال، داستان فیلم سطحی و کماهمیت است و شخصیت اصلی آنقدر جذاب نیست که همدلی زیادی ایجاد کند. تهدیدکننده وقتی هویت واقعیاش فاش میشود، سخنرانی بلندی درباره تأثیر مخرب اینفلوئنسرها بر ذهنهای آسیبپذیر ارائه میدهد، اما این موضوع پیشتر بارها و با عمق بیشتری در مستندهای ضد شبکههای اجتماعی مطرح شده است.
فیلم از تمام نماهای ضبط شده به سبک «فوتیج پیدا شده» استفاده نمیکند و برخی تصاویر توسط فیلمبردار دانیل پارمو با نمایی همهجانبه و صفحه عریض ثبت شدهاند. این تنوع قالبها به بازتاب رسانههای مختلفی که ماجراهای چیارا در آنها ثبت و منتشر میشود کمک کرده است.
موسیقی و پایانبندی
به جز چند لحظه ترسناک قابل تحمل، فیلم چندان ترسناک نیست. موسیقی متن که توسط دیجی وایت شادو و MFR ساخته شده، با آهنگهای رقص زیاد و موسیقی پسزمینه معمولی، حس تعلیق را کاهش میدهد. در پایان، چیارا قطعهای به نام «Bubble Gum» را میخواند که انتخاب نامناسبی برای فیلمی است که در نهایت حس و حال سطحی و بیمحتوایی دارد.
با این حال، صحنه پس از تیتراژ پایانی نوید دنبالههایی را میدهد که احتمالاً استقبال زیادی از آنها نخواهد شد.




