فیلم “ماجراهای بیشتر کلیف بوت” تجربهای لذتبخش و پرانرژی است که شما را در لحظههای بیپیرایه و گرم خود غرق میکند. شاید انتظار مشخصی از دنباله “روزی روزگاری در هالیوود” نداشتم، اما تقریباً هر دقیقهی این فیلم را دوست داشتم.
این اثر نتیجه همکاری کوئنتین تارانتینو، نویسنده فیلمنامه، و دیوید فینچر، کارگردان، است. تارانتینو که هنرمندی پرشور و پرحرف است، در کنار فینچر که به شدت کنترلشده و دقیق است، ترکیبی جالب و متضاد خلق کردهاند. “ماجراهای بیشتر” فیلمی است که بهظاهر بیهدف و پراکنده به نظر میرسد اما با آرامش و تعادل خاصی روایت میشود؛ انگار فیلمی نیمهخوابآلود که هیچ نگرانی ندارد و قهرمانش، کلیف بوت (با بازی برد پیت)، نیز چنین است.
داستان در هفتهای از سال ۱۹۷۷ در لسآنجلس میگذرد؛ زمانی که فرهنگ ضدفرهنگ به پایان رسیده و همه در حال گذراندن روزهای بیهدف و نیمهگذشته هستند. فیلم با لحنی کمی متفاوتتر و آرامتر نسبت به فضای پرنور و پرتنش فیلم قبلی تارانتینو روایت میشود و با موسیقیهایی چون “Lowdown” از Boz Scaggs و “Tightrope” از ELO فضای آن دوران را زنده میکند.
کلیف بوت، بدلکار سابق و مردی حدود پنجاه ساله با کمی لنگش و دردهای مفصلی، در مارینا دل ری با پدرش که صاحب یک مغازه گروگذاری است زندگی میکند و کارهای مختلفی انجام میدهد. او با وجود ظاهر کمی فرسوده، هنوز جذاب و بسیار راحت در پوست خود است. برد پیت با سبیل و لبخند جذاب و موهای طلایی، کلیف را به شخصیتی دوستداشتنی و پرانرژی تبدیل کرده است که با آرامش و اعتماد به نفس با هر موقعیتی روبرو میشود.
فیلم با صحنهای از کلیف که در سینمای نیو بورلی به عنوان پروژکتوریست کار میکند آغاز میشود. پس از پایان نمایش فیلم “Soul Brothers Die Hard!”، کلیف با دزدی مواجه میشود که قصد فروش اشیای دزدیده شده از خانه یکی از دوستان قدیمی کلیف را دارد. کلیف به راحتی این مشکل را حل میکند و حتی به یک جوان دزد کمک میکند تا به اوهایو بازگردد. این صحنهها نشاندهنده آرامش و بیتفاوتی کلیف نسبت به خشونت است.
فیلم بیشتر شبیه یک سریال تلویزیونی طولانی است تا یک داستان سینمایی کامل؛ هر مکان با عنوانی مشخص معرفی میشود و داستان حول محور دنیای تلویزیون و هالیوود میچرخد. شخصیتهای مختلفی مانند چارلی پیترز، ستاره پر سر و صدای سریالهای وسترن و اکشن، و نمایندهاش کیت کراسبی که رابطهای پیچیده و جذاب با کلیف دارند، به داستان اضافه میشوند.
فیلم به شکلی هوشمندانه به دوران گذار سینما و تلویزیون در دهه ۷۰ میلادی میپردازد و نگاهی انتقادی و در عین حال طنزآمیز به صنعت سرگرمی دارد. در نهایت، اوج فیلم با صحنهای خشونتآمیز و به یادماندنی رقم میخورد که کلیف را در موقعیتی قرار میدهد که به نظر میرسد باید نابود شود، اما او همچنان سرپا و بیتفاوت باقی میماند.
“ماجراهای بیشتر کلیف بوت” فیلمی است که با ترکیب سبک تارانتینو و دقت فینچر، تجربهای متفاوت و جذاب از دنیای هالیوود و تلویزیون ارائه میدهد و برد پیت در نقش اصلی، درخشان و فراموشنشدنی ظاهر شده است.




