فیلم “چگونه از بانک سرقت کنیم” به کارگردانی دیوید لیتچ و حمایت آمازون، در دنیای سرقت‌های مدرن و عصر اینفلوئنسرها ساخته شده است. این اثر تلاش می‌کند با نمایش سبکی خاص و پیام‌های اجتماعی به‌روز، خود را مرتبط و جذاب نشان دهد، اما در نهایت به دلیل تلاش‌های بیش از حد و اغراق‌آمیز، نتیجه‌ای نه‌چندان موفق و آزاردهنده به دست آورده است.
فیلم با استفاده از ویدئوهای شبیه به محتوای یوتیوب، داستان چهار سارق ماسک‌دار را روایت می‌کند که به صورت آنلاین نکات و روش‌های سرقت از بانک را به مخاطبان خود آموزش می‌دهند. رهبری این گروه را رایان (با بازی نیکلاس هولت) بر عهده دارد که خواننده مارکس است و همراهانش شامل امی (آنا ساوای)، وینس (پیت دیویدسون) و هوگو (رهنزی فلیز) هستند. این گروه با استفاده از ویدئوهای ضبط شده و گرافیک‌های پرزرق‌وبرق، سرقت‌های خود را به نمایش می‌گذارند و به دنبال جلب توجه و حمایت مخاطبان آنلاین هستند.
داستان فیلم به شکلی پیچیده و پر از جلوه‌های بصری ارائه می‌شود که گاهی باعث سردرگمی و خستگی بیننده می‌شود. در کنار این، پیام‌های ضد سرمایه‌داری و انتقاد از سیستم‌های فاسد و نابرابر جامعه به صورت مستقیم و با فونت‌های پرزرق‌وبرق بیان می‌شود که از جذابیت آن می‌کاهد.
در سوی دیگر داستان، مامور اف‌بی‌آی جان وست (با بازی جان سی. رایلی) و همکارش ریگان (زویی کراویتز) که به خاطر ساخت نرم‌افزاری غیرقانونی در حبس خانگی است، برای دستگیری این گروه وارد عمل می‌شوند. رابطه این دو شخصیت به سبک فیلم‌های پلیسی-دوستی طراحی شده است، اما دیالوگ‌ها و شوخی‌های فیلم اغلب مصنوعی و کم‌اثر به نظر می‌رسند.
فیلم تلاش می‌کند با معرفی پیش‌زمینه‌های اجتماعی و شخصی اعضای گروه سرقت، آن‌ها را به شخصیت‌هایی قابل همذات‌پنداری تبدیل کند؛ از جمله وینس که یک سرباز بازنشسته است، هوگو که فرزند مهاجران بدون مدرک است، و رایان و امی که زوجی هستند که فرزندشان را در اثر یک کلاهبرداری بیمه‌ای از دست داده‌اند. اما این داستان‌ها به شکلی سطحی و کلیشه‌ای روایت می‌شوند و پیچش‌های داستانی ناگهانی و اغراق‌آمیز به جذابیت فیلم کمکی نمی‌کند.
با مدت زمان دو ساعته، فیلم به کندی پیش می‌رود و در نهایت به شکلی اغراق‌آمیز و خودبزرگ‌بینانه به پایان می‌رسد. استفاده مکرر از موسیقی‌های احساسی بیلی آیلیش هم نتوانسته بار احساسی لازم را به فیلم اضافه کند.
در مجموع، “چگونه از بانک سرقت کنیم” فیلمی است که با وجود بازیگران مطرح و ایده‌ای نوآورانه، به دلیل روایت ضعیف، شخصیت‌پردازی سطحی و سبک بصری آزاردهنده، تجربه‌ای ناخوشایند و کم‌اثر ارائه می‌دهد.
