گریفین دان، بازیگر شناخته‌شده و کارگردان فیلم «جادوی عملی»، از بازگشت دوباره محبوبیت این اثر خوشحال است. او می‌گوید: «نمی‌دانم این روند از کی شروع شده، شاید حدود ده سال پیش که بحث درباره «جادوی عملی» به‌خصوص در فصل هالووین بیشتر شد. می‌دیدم که میم‌هایی با موضوع «مارگاریتای نیمه‌شب» ساخته می‌شود و وقتی دختران دوستانم فهمیدند من کارگردان آن فیلم هستم، بسیار هیجان‌زده شدند.»
امسال، این فیلم با بازی ساندرا بولاک و نیکول کیدمن حتی دنباله‌ای هم دریافت کرد.
دان اشاره می‌کند که این دومین فیلمی است که در زمان اکرانش چندان محبوب نبود اما بعدها به شهرت رسید، مانند «گرگینه آمریکایی در لندن». او می‌گوید: «دیدن اینکه مردم حالا قدر آن‌ها را می‌دانند خوشایند است، اما کاش این اتفاق همان موقع می‌افتاد. به نظر می‌رسد من پادشاه عشق‌های دیرهنگام هستم!»
او همچنین امیدوار است که مردم دوباره به فیلم‌هایی مانند «اعتیاد به عشق» و «لیزا پیکارد مشهور است» توجه کنند. دان می‌گوید: «شگفت‌زده‌ام که تنها تعداد کمی از مردم درباره فیلمی با بازی مگ رایان که در زمان خودش نقدهای بسیار خوبی گرفت، شنیده‌اند. حتی وقتی با وارنر برادرز تماس گرفتم، آن‌ها نسخه‌ای از فیلم نداشتند! حالا که وارنر برادرز قرار است به پارامونت واگذار شود، نمی‌دانم سرنوشت این فیلم‌ها چه خواهد شد.»
او درباره «لیزا» اضافه می‌کند: «این فیلم در زمان حادثه ۱۱ سپتامبر منتشر شد و طبیعی بود که مردم تمایلی به دیدن کمدی درباره بازیگران بیکار نداشته باشند، اما این خنده‌دارترین فیلمی است که ساخته‌ام و امیدوارم هر دو فیلم دوباره دیده شوند.»
دان که بازیگر فیلم «بعد از ساعات» ساخته مارتین اسکورسیزی نیز هست، به لهستان سفر می‌کند تا جایزه بزرگ جشنواره فیلم آمریکایی TAURON را دریافت کند. او پیش‌تر در سال ۱۹۸۰ برای ساخت فیلم «دیوار» به لهستان رفته بود و در جریان جنبش تاریخی همبستگی گرفتار شده بود. سه هفته‌ای که قرار بود بماند، به سه ماه تبدیل شد.
او درباره آن دوران می‌گوید: «وقتی حکومت نظامی اعلام شد، در آنجا گیر افتادیم. با روزانا آرکت و دایان ویست آشنا شدم که بعدها در «جادوی عملی» بازی کردند و از آن زمان با تام کونتی دوست صمیمی هستم. می‌توانم میلیون‌ها داستان درباره آن زمان تعریف کنم. بسیاری از اعضای گروه فیلمبرداری دستگیر شدند و نظامیان جای آن‌ها را گرفتند، جاسوس‌ها همه جا بودند. این شرایط دیوانه‌کننده بود اما منجر به دوستی‌های بزرگ شد.»
دان صادقانه می‌گوید که فضای فیلم‌های مستقل در طول سال‌ها بسیار تغییر کرده است. او می‌گوید: «وقتی اوضاع خوب است، نمی‌دانید که در وسط آن هستید. جامعه‌ای از فیلمسازان مستقل وجود داشت، حتی اگر خودمان این نام را بر خود نمی‌گذاشتیم. پیدا کردن سرمایه‌گذار برای داستان‌های اصیل آسان‌تر بود، اما حالا گرفتن توزیع‌کننده بسیار دشوار است و حتی آن هم تضمین نمی‌کند که فیلم در سینماها به خوبی نمایش داده شود.»
او نگران است که به زودی فضای کافی برای فیلم‌های بحث‌برانگیز وجود نداشته باشد. به گفته او: «مردم از ادغام شرکت‌ها می‌ترسند چون اگر یک شرکت تصمیم بگیرد کدام داستان‌ها گفته شوند، آن‌ها فیلمسازانی را که می‌خواهند فیلم‌های هیجان‌انگیز و واقعی بسازند حذف خواهند کرد.»
دان می‌گوید: «می‌ترسم کسی جرأت نکند داستانی را تعریف کند که ممکن است ایالت‌های محافظه‌کار آمریکا را ناراحت کند. در دفتر کار، کسی خصومت زیادی نسبت به هالیوود و «نخبه‌ها» ایجاد کرده است. انگار بازیگران، کارگردان‌ها و نویسندگان باید نظرهایشان را برای خود نگه دارند و فقط سرگرم‌کننده باشند.»
با این حال، فیلم‌ها و اتفاقاتی هستند که به او امید می‌دهند. او می‌گوید: «فیلمی مثل «تو می‌توانی همه چیز را ببینی» که یک مستند است، مردم را صف کشیده برای دیدنش می‌بینم. این فوق‌العاده است! آن تریلر همه را به صحبت واداشت. فکر می‌کردم فیلم ترسناک است! من حتی فیلم ترسناک دوست ندارم اما گفتم: باید آن را ببینم.»
او ادامه می‌دهد: «من در ایست ویلیج زندگی می‌کنم و مردم را می‌بینم که برای امتحان کردن یک نوع بگل که در تیک‌تاک معروف شده، صف کشیده‌اند. امیدوارم رفتن به سینما هم به همین شکل محبوب شود. سینما به مخاطب جوان‌تر نیاز دارد.»
دان به یاد می‌آورد که ایده‌های خوب همیشه با ناامیدی مواجه می‌شوند. او می‌گوید: «از زمان ورود صدا به سینما، همیشه به شما گفته شده «این کار سخت است». این یعنی احتمالاً راه درستی را می‌روید. شما داستانی اصیل و جدید دارید که مخاطبان آن را می‌خواهند.»
در سال‌های اخیر، دان درباره خانواده‌اش بیشتر صحبت کرده است، از جمله در کتاب «باشگاه جمعه بعدازظهر: خاطرات خانواده» که قتل خواهرش دومینیک دان را نیز شرح می‌دهد و مستندی درباره عمه‌اش «جون دیدیون: مرکز نگه نمی‌دارد».
او می‌گوید: «ناگهان احساس کردم آماده‌ام این کار را انجام دهم. با مستند بسیار خوشحال و مفتخرم که او را به مخاطبان جدید معرفی کرد و میراثش را زنده نگه داشت.»
موضوع خانواده همیشه برایش جذاب بوده است و امسال مقاله‌ای درباره علاقه‌اش به آگهی‌های ترحیم نوشته است. او می‌گوید: «شیفته این هستم که چگونه زندگی کسی را خلاصه می‌کنند و شخصیت جالب او را نشان می‌دهند. وقتی پدرم در همان روزی که سناتور ادوارد کندی فوت کرد، درگذشت، می‌خواستم خبرش در صفحه اول باشد. در غم و توهمم، اعلام مرگش را تا جایی که می‌توانستم به تأخیر انداختم و به مدت یک روز و نیم دروغ گفتم که زنده است در حالی که مرده بود.»
او با خنده می‌گوید: «هنوز داستان‌های زیادی در من باقی مانده است.»
