<pمردان همجنس‌گرا علاقه زیادی به مراسم اسکار دارند، اما این مراسم همیشه به همان اندازه به آن‌ها توجه نکرده است. بیش از ۲۰ سال از زمانی که فیلم «کوه بروک‌بک» پس از یک فصل موفق، جایزه بهترین فیلم را به «کرش» واگذار کرد می‌گذرد و با وجود پیشرفت‌هایی مانند فیلم «مون‌لایت»، هنوز هیچ بازیگر مردی که آشکارا همجنس‌گرا باشد، جایزه بهترین بازیگر مرد را دریافت نکرده است.
با این حال، امسال ممکن است این روند تغییر کند. در میان فیلم‌های مطرح فصل جوایز، چندین اثر با محوریت تجربه‌های همجنس‌گرایانه دیده می‌شود که از نظر عمق و تنوع بی‌سابقه‌اند. فیلم «السینور» به کارگردانی سایمون استون و با بازی اندرو اسکات، داستان بازیگر واقعی ایان چارلسون را در دوران بحران ایدز روایت می‌کند که برای حفظ شغلش در کمد قرار دارد. این فیلم به بحث پیچیده‌ای درباره مسئولیت زندگی آشکارانه و تاثیر آن بر جامعه می‌پردازد.
فیلم «کلاب کید» نوشته، کارگردانی و بازی جردن فیربستمن، داستان بلوغ یک جوان همجنس‌گرا را به تصویر می‌کشد که با کشف فرزندش، باید زندگی شبانه و خودتنفری‌اش را ترک کند. این فیلم به شکلی دقیق و بدون تحقیر مخاطب غیرهمجنس‌گرا، تجربه زندگی شبانه جامعه همجنس‌گرا را نمایش می‌دهد.
«لا بولا نگرا» نیز داستانی چندلایه دارد که شامل پژوهش یک مورخ درباره اهمیت یک نمایشنامه همجنس‌گرایانه در دوران جنگ داخلی اسپانیا است. این فیلم توسط دو کارگردان همجنس‌گرا ساخته شده که خودشان نیز تجربه‌های شخصی مشابهی دارند و انتظار می‌رود در مراسم اسکار نامزدهای مهمی کسب کند.
فیلم «مصنوعی» به کارگردانی لوکا گوادانینو، داستان مدیرعامل همجنس‌گرای یک شرکت فناوری را نشان می‌دهد که شخصیتی پیچیده و تاریک دارد. بازی اندرو گارفیلد در این نقش، تصویری از یک شخصیت همجنس‌گرای منفی و پیچیده ارائه می‌دهد که در عین حال بسیار تاثیرگذار و به یادماندنی است.
این فیلم‌ها در دوره‌ای ساخته شده‌اند که مخاطبان نسبت به داستان‌های کوئیر بازتر شده‌اند و فیلمسازان با صداقت و جسارت بیشتری به جنبه‌های مختلف زندگی همجنس‌گرایان می‌پردازند؛ از عشق و شادی گرفته تا مشکلات و حتی جنبه‌های تاریک شخصیت‌ها. این تنوع و عمق باعث شده سینما غنی‌تر و واقعی‌تر از همیشه به نظر برسد.
