فیلم سیاسی و درام «Fjord» ساخته کریستیان مونگیو که دو هفته از اکرانش می‌گذرد، سوال مهمی را مطرح می‌کند: چرا بحث و جدل درباره این فیلم که موضوعی حساس و جنجالی دارد، اینقدر کم‌رنگ است؟ در حالی که فیلم‌هایی مانند «You Can See Everything» درباره واقعیت و دروغ و پیچیدگی‌های آن گفتگوهای زیادی به راه انداخته‌اند، «Fjord» که در جشنواره کن به نمایش درآمد و برنده نخل طلای کن شد، انتظار می‌رفت بحث‌های فراوان و داغی به پا کند، اما چنین نشد.
داستان فیلم درباره خانواده‌ای است که از بخارست به یک روستای ساحلی نروژ نقل مکان کرده‌اند. میهای گئورگیو، همسرش لیسبت و پنج فرزندشان زندگی آرامی دارند تا اینکه در مدرسه، معلم ورزش متوجه کبودی روی شانه دختر نوجوانشان، الیا، می‌شود. این موضوع به تحقیقات درباره احتمال سوءاستفاده از کودک منجر می‌شود. خانواده که به شیوه‌ای محافظه‌کارانه و مذهبی فرزندانشان را تربیت می‌کنند، به خاطر چند بار تنبیه بدنی سبک مانند زدن پشت بچه‌ها، با تهدید جدی از دست دادن فرزندانشان روبرو می‌شوند.
فیلم نشان می‌دهد که سیستم نروژی، با تمرکز افراطی بر حفظ امنیت کودکان، به شکلی ظالمانه و غیرانسانی عمل می‌کند و خانواده را به عنوان متهم اصلی می‌بیند. این فیلم برخلاف تصور برخی، طرف هیچ‌کدام از دو طرف را نمی‌گیرد، بلکه نقدی جدی به یک سیستم بوروکراتیک و ایدئولوژیک است که به نام حمایت از کودکان، حقوق خانواده‌ها را نقض می‌کند.
در جشنواره کن، بسیاری از مخاطبان و منتقدان از بیان صریح دیدگاه فیلم خودداری کردند و آن را بی‌طرف توصیف کردند، اما این برداشت با محتوای فیلم همخوانی ندارد. فیلم به وضوح از سیستم دولتی نروژ که به شکلی اقتدارگرایانه و با تعصب نسبت به خانواده‌ای مذهبی برخورد می‌کند، انتقاد می‌کند. این سیستم که خود را مدافع حقوق کودکان می‌داند، در عمل به ابزاری برای سرکوب تبدیل شده است.
فیلم همچنین به تعصب ضد مسیحیت و برخورد منفی با خانواده‌های مذهبی در اروپای جدید اشاره دارد و نشان می‌دهد که چگونه باورهای سنتی خانواده گئورگیو مورد سوءظن و تبعیض قرار می‌گیرد. اما پیام اصلی «Fjord» فراتر از این موضوع است: هشدار درباره سیستمی که خود را بی‌عیب و برتر می‌داند و حاضر است برای حفظ ظاهر عدالت، حقیقت و انسانیت را قربانی کند.
«Fjord» یک درام سیاسی است که در قالب یک فیلم هنری، نقدی عمیق به ایدئولوژی‌های پیشرو و سیستم‌های بوروکراتیک دارد و از درون جامعه‌ای که خود را مترقی می‌داند، صدای اعتراض به سوءاستفاده از قدرت و فقدان عدالت را بلند می‌کند.
