کری کون بازیگر شناختهشده که در آثار تلویزیونی و سینمایی مانند «The Leftovers»، «The White Lotus» و «The Gilded Age» حضور داشته، اعتقاد دارد محبوبیت یک ویژگی اغراقشده است و ترجیح میدهد نقشهایی را بازی کند که صرفاً دوستداشتنی نباشند.
او در جشنواره بینالمللی فیلم ونکوور که جایزه لومینری را برای بازیگری دریافت کرد، در فیلم «رهایی» به کارگردانی گای ناتیو حضور دارد. این فیلم درباره ریتا، بازمانده هولوکاست است که خانوادهاش را ترک میکند تا به یک فرقه زنانه با رهبری کاریزماتیک بپیوندد. فیلم از خاطرات مادربزرگ کارگردان الهام گرفته شده و کون برای درک بهتر نقش، به شدت این اسناد را مطالعه کرده است.
کری کون درباره شخصیت ریتا میگوید: «او آسیبپذیری عمیقی دارد و تنها زمانی توانست به فرقه بپیوندد که کاملاً در آن غرق شده بود.» او معتقد است کسانی که وارد فرقهها میشوند اغلب افراد بسیار باهوش و جویای معنویت هستند و سادهانگاری درباره قربانیان فرقهها، داستانهای آنها را کماهمیت جلوه میدهد.
ریتای فیلم در فرقه دوستیهای زنانه، خودکاوی، پردازش آسیبهای روحی و حتی آواز و رقص را پیدا میکند؛ چیزهایی که در زندگیاش از او دریغ شده بود. کون میگوید: «او تحت کنترل بود و عاشق رهبر فرقه هم بود. چه بخواهیم و چه نخواهیم، نمیتوانیم برای کسی تعیین کنیم که برای مقابله با دردهایش چه چیزی لازم است.»
کری کون باور دارد قوانین اجتماعی ساخته ذهن انسانهاست و هیچکدام واقعیت مطلق ندارند. این دیدگاه باعث میشود او در بازیگری نیز قضاوت نکند و هر نقشی، حتی نقشهای منفی را از درون درک کند. او میگوید: «انسانها ظرفیتهای عظیمی دارند، حتی برای انجام کارهای وحشتناک. درک این ظرفیت، نوعی همدلی است و نمیتوان نقشها را قضاوت کرد.»
او درباره واکنش مخاطبان به نقشهایش بیتفاوت است و میگوید: «نمیتوانم کنترل کنم که پروژه موفق شود یا نه و چه کسی آن را دوست داشته باشد یا نه. من دنبال چیزی هستم که برای خودم جالب باشد.»
کری کون تمام نقدها و نظرات درباره کارهایش را میخواند، چه مثبت و چه منفی، و این را نوعی واکسیناسیون میداند. او نقطه عطف زندگی حرفهای خود را انتقال نمایش «چه کسی از ویرجینیا وولف میترسد؟» از تئاتر استپنوولف به برادوی میداند که مسیرش را به سمت موفقیت هموار کرد.
کون معتقد است تئاتر بهترین مدرسه بازیگری است و متأسف است که بسیاری از بازیگران جوان تجربه تئاتر ندارند. او میگوید تئاتر به بازیگر مهارت خواندن مخاطب و درک داستانگویی خوب را میآموزد، مهارتی که در سینما و تلویزیون کمتر به آن توجه میشود.
او نقشهای پیچیده و غیرمعمول را بیشتر در تلویزیون میبیند و معتقد است این حوزه در پذیرش ریسک و ارائه نقشهای جذاب برای زنان جلوتر از سینما است. به نظر او، موفقیت زنان بالای ۵۰ سال در جوایز امی امسال نشاندهنده تغییر نگرش صنعت به زنان و اهمیت اقتصادی آنهاست.
کری کون همچنین درباره موضوعات فیلم «رهایی» صحبت میکند و میگوید فرقهها میتوانند جای خالی اجتماع واقعی را پر کنند، به ویژه در دنیای مدرن که فضای سوم، کار از راه دور و رسانههای اجتماعی باعث انزوا شدهاند. او میگوید انسانها به دنبال تعلق هستند و نبود جامعه باعث میشود جای آن را ایدئولوژیهای افراطی پر کنند.
او معتقد است باید به جای محکوم کردن این جوامع، جامعههای بهتر و واقعیتری بسازیم و این موضوع یکی از ریشههای مشکلات امروز کشورهاست. در پایان، کون درباره سالهای آینده زندگیاش میگوید میخواهد در کنار زنانی که تحسین میکند و میتواند از آنها مشورت بگیرد باشد و میگوید: «میخواهم در کنار جادوگران خودم باشم.»




