برادلی ویتفورد با بازگشت به صحنه برادوی در نمایش «چند مرد خوب» و دیدار مجدد با نویسنده مشهور آرون سورکین، این تجربه را مانند «ماشین زمان» توصیف میکند. ویتفورد نخستین بار در سال ۱۹۸۹ در نسخه اصلی این نمایش حضور داشت و آن زمان نمیدانست که این همکاری به دوستی و پروژههای بزرگتری مانند سریال موفق «وست وینگ» منجر خواهد شد.
او در گفتوگویی تلفنی از نیویورک، جایی که در حال تمرین برای اجرای جدید این نمایش در تئاتر لینکلن سنتر است، گفت: «این اتفاق فوقالعاده بود و من در آنجا با آرون آشنا شدم. اگر آن اتفاق نمیافتاد، «وست وینگ» هرگز ساخته نمیشد. آنجا نقطه شروع دوستی ما بود.» این اجرای جدید از ۸ اکتبر آغاز میشود و تنها یک هفته پس از دریافت ستارهاش در پیادهروی مشاهیر هالیوود در ۳۰ سپتامبر است. مارتین شین و دول هیل، همبازیهای او در «وست وینگ»، قرار است در مراسم سخنرانی کنند.
در این بازسازی، ویتفورد نقش سرهنگ جساپ را بازی میکند که پیشتر جک نیکلسون در فیلم ۱۹۹۲ آن را به یادماندنی کرده بود. جمله معروف «تو نمیتوانی حقیقت را تحمل کنی!» که نیکلسون خطاب به شخصیت کفی (با بازی تام کروز) میگوید، همچنان یکی از برجستهترین دیالوگهای نمایش و فیلم است. ویتفورد درباره نحوه اجرای این جمله میگوید که هنوز نمیداند چگونه آن را بیان کند و حتی همسرش هم از او خواسته است این جمله را امتحان کند، اما او هنوز به نتیجه نرسیده است.
ویتفورد و سورکین زمانی که ویتفورد ۳۰ ساله و سورکین ۲۶ ساله بود، با هم آشنا شدند. او با طنز میگوید که در نسخه اصلی نمایش، نقشهای مختلفی از جمله نقش اصلی را به عنوان بازیگر ذخیره ایفا میکرد و ترجیح میداد این نقشها را بازی کند تا اینکه نامش روی پوستر باشد.
این بازیگر سه بار برنده جایزه امی است و در کارنامهاش نقشهای بهیادماندنی در «وست وینگ»، «استودیو ۶۰ در سانست استریپ»، «داستان ندیمه» و «ترنسپرنت» دارد. همچنین در فیلمهایی مانند «بیرون برو»، «تیک تیک بوم!» و سریال «دیپلمات» نیز حضور داشته است. او به دنبال ایفای نقشهای کمدی بیشتری است و به همکاری با همسرش ایمی لندکر در پروژههای کمدی اشاره میکند.
دریافت ستاره در پیادهروی مشاهیر برای ویتفورد تجربهای عجیب است. او درباره این موضوع میگوید که همیشه فکر میکرده در حال شروع کار است و ناگهان به این مرحله رسیده است. یاد والدینش که دیگر در قید حیات نیستند، برایش تداعی شده و آرزو میکند که آنها این لحظه را میدیدند و خوشحال میشدند.
ویتفورد از دوران کودکی در ویسکانسین به بازیگری علاقهمند شد و میگوید بهترین بازیگریاش را در کلاس هفتم انجام داده است. او بازیگری را تجربهای میداند که نیازمند همزمانی ذهن، قلب و آمادگی است و هنوز هم از آن لذت میبرد.
او درباره اهمیت نمایش «چند مرد خوب» میگوید این اثر ۳۷ ساله درباره اطاعت از دستورات غیرقانونی نیست، بلکه پرسشی اساسی درباره بهترین روش برای بقا مطرح میکند: همکاری یا تسلط؟ ویتفورد نمایش را نوعی بحث درباره این موضوع میداند و معتقد است نوشتههای سورکین، هرچند سیاسی، سرشار از امید است و او را به نوعی رادیکال میداند زیرا «رادیکال بودن یعنی عدم بدبینی».
ویتفورد که دیدگاههای سیاسی پیشرو دارد، با سازمانهای مختلف همکاری میکند و میگوید ناامیدی لوکسی است که فرزندانش نمیتوانند آن را داشته باشند و عمل کردن تنها راه مقابله است. او درباره ترسش از بیتفاوتی جوانان نسبت به سیاست میگوید که خوشبختانه هنوز چنین اتفاقی نیفتاده و نسبت به تغییرات سیاسی آینده خوشبین است.
همچنین او به کسانی که از سلبریتیها میخواهند درباره سیاست سکوت کنند، واکنش نشان میدهد و میگوید هیچ چیز کمتر دموکراتیک از این نیست که به مردم گفته شود سکوت کنند. او سعی میکند خودسانسوری نکند و همیشه احساس میکند باید بیشتر انجام دهد، ضمن اینکه به اظهارنظرهای ناآگاهانه برخی سلبریتیها درباره سیاست اشاره میکند.




