فیلم مستند-داستانی «پسران کنار رودخانه» (Ragazzi al fiume) به کارگردانی پابلو بریونز، کارگردان مقیم سوئیس، در جشنواره IDFA در بخش رقابتی Envision به نمایش جهانی خود رسید. این فیلم یک روز از زندگی سه پناهجوی افغان در کنار رودخانهای در سوئیس را به تصویر میکشد که یکی از آنها آن را «بهشت» مینامد.
«پسران کنار رودخانه» با ساختاری دقیق و بافتی غنی، علاوه بر ثبت لحظات آرام و خوشایند این سه جوان، فشارهای زندگی کنونی آنها و گذشتههای تلخ و دراماتیکشان را نیز به شکلی محتاطانه و صمیمی به نمایش میگذارد. روایت فیلم به تدریج از گذشتههای دردناک به امید و آرزوی زندگی در صلح میرسد.
فیلم در یک روز گرم تابستانی در نزدیکی مرکز فدرال پناهندگی در منطقه بالرنا/نووازانو در جنوب سوئیس اتفاق میافتد. احمد به دیدار فرهاد در آپارتمانش میرود و درباره تصمیم دولت سوئیس مبنی بر امکان بازگرداندن پناهجویان افغان به افغانستان از سال ۲۰۲۶ صحبت میکند. نگرانی احمد و آرامش نسبی فرهاد در این گفتگو به تصویر کشیده میشود.
دو دوست از میان مناطق صنعتی و تونلی طولانی عبور میکنند تا به مزارع و جنگلهای آلپی زیبا برسند. سپس همراه با حامد، جوان افغان سوم، روز خود را با شنا، استراحت و گفتگو در کنار رودخانه میگذرانند و با یک خانواده محلی نیز دیدار میکنند.
اکثر زمان فیلم به نمایش این لحظات ساده و لذتبخش اختصاص دارد، اما در لابهلای آن صدای راوی خاطرات تلخ گذشته آنها را بازگو میکند. برای مثال، حامد از تیراندازی پلیس ترکیه به پناهجویانی که از ایران به ترکیه میرفتند، سخن میگوید.

بریونز با استفاده از تصاویر نمادین مانند عبور از تونل تاریک به سوی جنگل سبز، سفر جغرافیایی و روانی احمد از افغانستان را به تصویر میکشد. در صدای پسزمینه، احمد خاطرات خود از مرزها، بیابانها، کوهها، ترسها و خطرات مسیر مهاجرت را بیان میکند.
این فیلم محصول دو شرکت معتبر سوئیسی، اینترمزّو فیلمز از ژنو و سینِدوکه از تیسینو است که پیشتر آثاری موفق مانند «سونیتا» و «قبل از پایان تابستان» را تولید کردهاند.
بریونز درباره تصمیمات کارگردانی فیلم توضیح میدهد که خاطرات گذشته پسران افغان به صورت محدود و در قالب گفتوگو یا صدای راوی وارد فیلم شده تا گذشته آنها بر اساس رنج و مصیبت تعریف نشود و به جای آن، حس همدلی و درک عمیقتری ایجاد شود.
او همچنین به جزئیات شاعرانهای مانند سیب شناور در آب و رباتی در جنگل اشاره میکند که نمادهای کنترلی و جریان آزاد زندگی هستند و به نوعی وضعیت پسران افغان را بازتاب میدهند.
فیلم با نماهای باز از پسران در پسزمینه تونل یا جنگل، فضای زندگی آنها را در گسترهای وسیع به تصویر میکشد و در لحظاتی به نماهای نزدیکتر میپردازد تا صمیمیت بیشتری ایجاد کند.
بریونز این فیلم را فرصتی برای ترکیب قابهای ثابت، تصاویر دقیق و گذر زمان در یک صحنه میداند و میگوید که قصد دارد همچنان در مرز میان مستند و داستانی کار کند تا به واقعیت نزدیکتر شود یا آن را به چالش بکشد.




