محمد مصطفی، فیلمساز مصری، در مستند «پسران بزرگ گریه نمی‌کنند» به بررسی زندگی گروهی از بدنسازان و نگهبانان باشگاه‌های شبانه قاهره می‌پردازد و نگاهی عمیق به نحوه درک و اجرای مردانگی در این جامعه ارائه می‌دهد.
این مستند که در بخش رقابت فیلم مستند بلند جشنواره فیلم الجونا در مصر برای نخستین بار به نمایش درآمد، از کنجکاوی مصطفی نسبت به این گروه خاص مردان و پرسش‌هایی درباره درک خودش از مردانگی شکل گرفت.
مصطفی که خود را فمینیست و فردی اهل تفکر می‌داند، می‌گوید: «من به این نمایش افراطی مردانگی جذب شده‌ام و می‌خواستم بدانم چرا چنین است.» او این کنجکاوی را صرفاً به عنوان تحقیقی انسان‌شناسانه و جامعه‌شناسانه درباره مردانگی در زمینه‌های مختلف آغاز کرد.
رشد او در محله‌ای محلی در قاهره که پر از قواعد مردانه بود، نقطه شروعی برای درک تفاوت‌های مردانگی در موقعیت‌های گوناگون بود. او به عنوان فردی درس‌خوان و کم‌حرف، در آن محیط کمتر مردانه به نظر می‌رسید، اما در دانشکده دندان‌پزشکی همان رفتار می‌توانست پر سر و صدا یا بی‌ادب تلقی شود. این تضاد به او نشان داد که مردانگی بسته به شرایط تغییر می‌کند و این موضوع را در مردانی که فیلمبرداری می‌کرد نیز مشاهده کرد.
مصطفی توضیح می‌دهد: «آن‌ها مردانگی‌شان را روی صحنه، جلوی بار، هنگام مواجهه با مشکلات و در کنار خانواده به شکل‌های متفاوتی نشان می‌دهند.»
ساخت این فیلم حدود سه سال طول کشید و در این مدت رابطه مصطفی با مردان فیلم عمیق‌تر شد و او مجبور شد دیدگاه‌های خود درباره مردانگی را بازنگری کند. او معتقد است فیلم مستند هرگز نمی‌تواند کاملاً بی‌طرف باشد و حضور دوربین همیشه بر اتفاقات تأثیر می‌گذارد. مردان حاضر در فیلم نیز به عنوان همکاران پروژه، گاهی ایده‌های خود را برای صحنه‌ها ارائه می‌دادند.
یکی از شخصیت‌های اصلی فیلم، عبدالله است که مصطفی یک سال قبل از شروع فیلمبرداری با او وقت گذراند. در ابتدا مصطفی فکر می‌کرد فیلم بیشتر بر ایده‌های نظری درباره مردانگی تمرکز دارد، اما در مرحله تدوین متوجه شد که دوستی او با عبدالله محور عاطفی فیلم شده است.
مصطفی می‌گوید: «فکر می‌کردم فیلم هیچ قوس عاطفی ندارد و فقط موضوعی و فکری است، اما در نهایت متوجه شدم که هسته عاطفی فیلم دوستی ماست.»
اعتمادسازی با مردان فیلم به آن‌ها اجازه داد تا کنترل بیشتری روی محتوای ارائه شده داشته باشند و حتی در مراحل مختلف تدوین درخواست حذف بخش‌هایی را داشته باشند. مصطفی تأکید می‌کند که این اعتماد به راحتی به دست نیامده است.
غیاب زنان در فیلم نیز کاملاً عمدی است. مصطفی می‌خواست مردان را در محیطی کاملاً مردانه و مشابه رختکن باشگاه ورزشی نشان دهد و معتقد بود حضور زنان معادله را تغییر می‌دهد.
برای مصطفی، پرسش‌های مطرح شده در «پسران بزرگ گریه نمی‌کنند» فراتر از مرزهای مصر است. او معتقد است محدودیت در ابراز احساسات مردان، به ویژه اینکه تنها اجازه دارند خشم خود را نشان دهند، مشکلی جهانی و دردناک است که روان مردان را تحریف می‌کند.
نمایش جهانی این فیلم در جشنواره الجونا نقطه عطفی در مسیر توسعه آن است. مصطفی پروژه را ابتدا در بخش صنعتی جشنواره در سال ۲۰۲۰ ارائه کرد و سپس حمایت‌هایی از مؤسسه فیلم دوحه، صندوق فیلم دریای سرخ و بنیاد رابرت بوش آلمان دریافت کرد.
او این رویداد را «لحظه‌ای کامل» توصیف می‌کند و می‌گوید: «خیلی هیجان‌زده‌ام که فیلم را در مصر به نمایش بگذارم، هرچند کمی هم نگرانم.»
تجربه ده ساله ساخت این فیلم باعث شده مصطفی درباره نحوه تولید فیلم‌های مستقل در مصر و منطقه نیز تأمل کند و معتقد است فیلمسازان باید ریسک‌های هنری بیشتری بپذیرند و بیشتر به مخاطبان محلی توجه کنند تا به خواسته‌های جشنواره‌ها و برنامه‌ریزهای بین‌المللی.
او در پایان می‌گوید: «باید با بودجه کمتر و ریسک مالی کمتر، ریسک‌های هنری بیشتری کنیم و مهم‌تر از همه، داستان‌های خودمان را برای مخاطبان خودمان تعریف کنیم.»
