<pبا پیشرفت روزافزون هوش مصنوعی، انیماتورها با سوالات جدی درباره آینده هنر خود و نقش خلاقیت انسانی در فیلم‌سازی مواجه شده‌اند. اما اکثریت آن‌ها تمایلی به ورود هوش مصنوعی به روایت داستان‌های خود ندارند.
در پنل «پیکسل‌ها و مدادها» که در ساوانا، جورجیا برگزار شد، کارگردانان برجسته انیمیشن درباره فرایند خلق داستان‌های انیمیشنی و دلایل غیرقابل جایگزینی فناوری برای کارهای انسانی صحبت کردند. در این پنل که با همکاری جشنواره فیلم SCAD ساوانا برگزار شد، شش کارگردان شامل برد برد از نتفلیکس برای «ری گان»، دنیل چونگ از پیکسار برای «هاپرز»، جوئل کرافورد و جانول مرکادو از دریم‌ورکس انیمیشن برای «جزیره فراموش‌شده»، تراویس نایت از لایکا برای «وایلدوود» و لیا نلسون از شرکت مستقل فیلم برای «تنگلز» حضور داشتند.
مگ ویچمن، مدیر هنری تئاترها و جشنواره‌های SCAD، این پنل را تجلی تخیل، هنر و همکاری دانست که داستان‌های انیمیشنی خارق‌العاده را به زندگی می‌آورد.
چونگ تاکید کرد که خلق چیزی خارق‌العاده نیازمند تلاش فراوان است و همین موضوع باعث جادویی شدن فرایند می‌شود. او گفت: «هر صحنه، هر شخصیت، هر تکه پارچه، هر تار مو و هر لحظه جو، همه از صفر ساخته می‌شود. هیچ دوربینی نیست که بتوانید به آن اشاره کنید؛ همه چیز کاملاً ساخته و پرداخته شده است و این یکی از دلایلی است که این فیلم‌ها زمان زیادی می‌برند، چون باید دنیای خودشان را خلق کنند.»
ساخت یک فیلم انیمیشنی معمولاً بیش از یک سال طول می‌کشد و گاهی بسیار بیشتر. برای مثال، فیلم «ری گان» برد برد حدود ۳۰ سال طول کشید تا نهایی شود، هرچند او در تمام این مدت به طور مداوم روی آن کار نکرده بود.
برد برد درباره اهمیت داستان گفت: «یک داستان خوب باید از زندگی بیاید. شما نمی‌توانید توهم زندگی را بدون داشتن زندگی خلق کنید و این مسئولیت ماست که توهم زندگی را بسازیم و مردم را به تجربه‌ای نو ببریم.»
فیلم «وایلدوود» نیز به دلیل استفاده از انیمیشن استاپ‌موشن، فرایند تولید طولانی و دشواری داشت. تراویس نایت این فیلم را شامل ۲۸۰۰ شات دانست و این فرایند را «دردناک» توصیف کرد. او افزود: «استاپ‌موشن پیش‌رونده است؛ شما از فریم اول شروع می‌کنید و به آرامی تا پایان پیش می‌روید تا عملکردی شکل بگیرد. بخشی از این فرایند بسیار جادویی است.»
با وجود زمان و تلاش زیاد، کارگردانان معتقدند همین فرایند است که کارشان را معنادار می‌کند. چونگ افزود: «وقتی می‌بینیم بعضی‌ها می‌گویند من می‌توانم این کار را با یک کلیک انجام دهم یا با میانبرها، باید ایمان داشته باشیم که این فرایندها به این دلیل سخت هستند که فیلم‌ها را عالی و تاثیرگذار می‌کنند.»
همه پنلیست‌ها اتفاق نظر داشتند که انسانیت پشت این فیلم‌هاست که باعث می‌شود داستان‌ها با مخاطبان ارتباط برقرار کنند، چیزی که هوش مصنوعی نمی‌تواند تقلید کند. اما آینده صنعت با پیشرفت فناوری همچنان نامشخص است و انیماتورها باید خود را با تغییرات وفق دهند. برد برد به هنرمندان توصیه کرد که به یادگیری و تسلط بر جزئیات انیمیشن ادامه دهند تا در این حوزه پیشرفت کنند.
آن‌ها همچنین درباره تاثیر سبک‌های مختلف انیمیشن بر شکل‌گیری داستان صحبت کردند. انتخاب بین انیمیشن دو بعدی، سه بعدی، استاپ‌موشن یا کلِیمیشن به روایت داستان بستگی دارد. مرکادو گفت: «داستان است که روایت تصویری و حرکت شخصیت‌ها را تعیین می‌کند.»
کرافورد درباره «جزیره فراموش‌شده» توضیح داد: «این فیلم درباره کاوش در خاطرات و نحوه تجربه آن‌هاست. همه ما خاطرات را به شکل‌های مختلفی بازتاب می‌دهیم و تغییر سبک انیمیشن بسته به راوی خاطره فرصت هیجان‌انگیزی بود.»
در نهایت، نلسون که کارگردان «تنگلز» است، به چالش‌های رایج درباره کار انیماتور اشاره کرد و گفت که لازم نیست حتماً انیماتور باشد. او گفت: «من برای انتقال دیدگاهم به تیمم از هر ابزاری که به ذهنم رسید استفاده کردم، از جمله بازیگری و فیلمبرداری خودم در حال انجام حرکات، چون نمی‌توانستم آن‌ها را بکشم.»
