ایزابل هوپر، یکی از بازیگران برجسته و شناخته‌شده فرانسه که در کشورش با لقب «لا هوپر» در کنار اسامی بزرگی چون «لا بینوش» و «لا دنوو» شناخته می‌شود، در فیلم «همه چیز درباره کورین» به شکلی جالب و غیرمنتظره در نقش یک بازیگر فرعی گمنام ظاهر شده است؛ شخصیتی که هیچ‌کس نامش را به یاد نمی‌آورد و با وجود تلاش‌های فراوان برای جلب توجه مدیران فیلم، همچنان در حاشیه باقی مانده است.
این انتخاب هوپر به عنوان یک بازیگر ناشناخته، طنز اصلی فیلم کمدی و در عین حال هوشمندانه مارک فیتوسی است که به نقد صنعت سینما می‌پردازد. در کنار هوپر، ساندری کبرلین نیز در نقش خود ظاهر شده است؛ بازیگری که نه تنها فردی شناخته‌شده در صنعت است، بلکه به عنوان نسخه واقعی خود در فیلم حضور دارد و نقش مقابل مقتدرانه‌ای برای کورین ایفا می‌کند.
هر دو بازیگر با نگاهی خودآگاه و بدون تکبر، نقش‌های خود را به شکلی دقیق و طبیعی ایفا کرده‌اند که به فیلم عمق و احساس می‌بخشد. این اثر، همانطور که از فیتوسی انتظار می‌رود، با سبک خاص خود در ساخت فیلم‌های زنانه و سرگرم‌کننده، از جمله «کوپاکابانا» و «دو بلیت به یونان»، ترکیبی از طنز درونی صنعت سینما و جذابیت‌های ستاره‌ای را ارائه می‌دهد. فیلم «همه چیز درباره کورین» پس از حضور در جشنواره‌هایی مانند لوکارنو و تورنتو، انتظار می‌رود به راحتی در بازار جهانی سینمای هنری توزیع شود و مخاطبان آشنا با سریال «به نماینده‌ات زنگ بزن!» از طنز صنعت سینما در آن لذت خواهند برد.
در فیلم، همکاران کورین با لحنی بی‌رحمانه به او می‌گویند که باید از خود بپرسد چرا در این سن هنوز در همان جایگاه باقی مانده است؛ بازیگری که سال‌هاست در پایین‌ترین و کم‌جذاب‌ترین بخش‌های صنعت سرگرمی فعالیت می‌کند و در شصت سالگی هنوز به دنبال رسیدن به شهرت است. او در تئاترهای کوچک گاهی لحظاتی درخشان داشته، اما در سینما تنها یکی از هزاران بازیگر فرعی است که برای داشتن حتی یک خط دیالوگ می‌جنگد.
کورین نه به دلیل نداشتن استعداد – چرا که هوپر در نقش او بازیگری توانمند است که فقط کمی کم‌نور شده – بلکه به دلیل نداشتن فرصت‌های مناسب، هرگز به موفقیت بزرگ دست نیافته است. تلاش‌های او برای جلب توجه بازیگران مطرح‌تر، که اغلب با طنزی ناخوشایند همراه است، در عین حال حسی از دلسوزی و ناامیدی را نیز منتقل می‌کند. او می‌داند و ما نیز می‌دانیم که استعدادی در حد هوپر دارد؛ پس چرا دیگران این را نمی‌بینند؟
کورین معمولاً برای جلب توجه بازیگران بزرگ‌تر، با خوشرویی به شباهت ظاهری آن‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید می‌توانند نقش خواهر را بازی کنند؛ روشی که در مقابل کبرلین، بازیگر بلندقد و موطلایی، چندان کارساز نیست. اما همزمان با تلاش‌های کورین، کبرلین در مرحله‌ای از ناامنی قرار دارد و سعی می‌کند تصویری واقعی‌تر و خاکی‌تر از خود ارائه دهد، به ویژه پس از اینکه مدیر برنامه‌اش به او گفته است حتی کوتیار هم از واقعیت دورتر نیست.
کبرلین با دلسوزی رزومه و ضبط صوت کورین را که شامل یک نمایشنامه ناشناخته شیلیایی است، می‌پذیرد. البته این اتفاق هیچ نتیجه‌ای در پی ندارد تا اینکه چند ماه بعد کورین می‌بیند کبرلین در همان نمایشنامه در پاریس بازی می‌کند و با او بیرون از تئاتر روبرو می‌شود. از دل این برخورد تلخ و شرم‌آور، دوستی مشروطی شکل می‌گیرد که هر کدام از دیگری برای اهداف متفاوتی استفاده می‌کنند: کورین کبرلین را راهی برای رسیدن به قله می‌بیند و کبرلین کورین را ابزاری برای حفظ اصالت خود.
نویسندگی فیتوسی در سراسر فیلم پرانرژی و کمی طعنه‌آمیز است، اما این بازیگران هستند که با بازی آزادانه و خودآگاهانه‌شان، فیلم را واقعاً خنده‌دار می‌کنند. در داستانی مشابه، شاید نقش‌ها برعکس می‌شد؛ طنز ذاتی بازی هوپر در نقش یک فرد ساده و کمی غم‌انگیز به اندازه کبرلین که بیشتر به خاطر نقش‌های کمدی عصبی‌اش شناخته شده، جذاب است و لایه‌های ظریف شخصیت واقعی او را آشکار می‌کند.
دیگر بازیگران مشهوری که در نقش خود ظاهر شده‌اند و تأثیری طنزآمیز و گاه ناخوشایند دارند، شامل امانوئل برکوت است که کارگردانی سختگیرانه یک درام تاریخی پرهزینه را بر عهده دارد که می‌تواند سرنوشت کورین را تغییر دهد، و دایان کروگر که در رقابتی خنده‌دار با کبرلین برای بدترین انتخاب نقش در فیلم جدید برادران دارن بازی می‌کند. این شوخی‌ها برای مخاطبانی که با فضای طنز صنعت سینما آشنا هستند بسیار جذاب خواهد بود.
فیلم «همه چیز درباره کورین» به جای اینکه به نقد تند و تلخ بپردازد، با مهربانی و علاقه به ستارگانش نگاه می‌کند و همین باعث می‌شود که مخاطب نیز آن‌ها را دوست داشته باشد.
