<pدر سالهای گذشته، ونکوور بیشتر به عنوان جایگزینی ارزانتر برای شهرهایی مانند سیاتل یا نیویورک در صنعت فیلمسازی هالیوود شناخته میشد؛ شهری با مناظر طبیعی جذاب، مشوقهای مالیاتی و نرخ ارز مناسب که تولیدات بزرگ را جذب میکرد. اما اکنون فیلمسازان مستقل به طور فزایندهای تصمیم میگیرند ونکوور را به عنوان خودِ ونکوور به تصویر بکشند.
یکی از این فیلمسازان جاستین دوشارم است که فیلم «هفده» او در جشنواره TIFF به نمایش درآمد و سپس در برنامه نورهای شمالی جشنواره فیلم ونکوور (VIFF) حضور یافت. این فیلم زندگی سه زن بومی فعال در حوزه کار جنسی در منطقه Downtown Eastside را روایت میکند.
این فیلم توسط کمپانی Experimental Forest Films تولید شده است؛ شرکتی که تایلر هاگان به همراه کارگردان کاتلین هپبرن آن را تأسیس کردهاند. هاگان این اثر را «نامهای عاشقانه و در عین حال انتقادی به ونکوور» توصیف میکند و میگوید فیلم درباره خانوادههای انتخابی و پیوندهایی است که در نتیجه بیخانمانی و نیاز شکل میگیرند. او همچنین به آب و هوای معتدل ونکوور اشاره میکند که بسیاری را به این شهر میکشاند.
کریس فرگوسن، تهیهکننده و مدیر کمپانی Oddfellows، یکی دیگر از چهرههای مهم صحنه فیلم مستقل ونکوور است که با تولید فیلمهای شاخصی مانند «پاهای بلند» و «میمون» به رشد این اکوسیستم کمک کرده است. او معتقد است موفقیت در دنیای مستقل بیشتر به همکاری و شبکهسازی میان فیلمسازان بستگی دارد تا به موفقیت فردی.
فرگوسن همچنین نقش مهم حمایتهای دولتی و نهادهایی مانند Telefilm را در شکلگیری این اکوسیستم تأکید میکند و میگوید بدون این حمایتها، ونکوور صرفاً به یک مرکز خدمات فیلمهای آمریکایی تبدیل میشد.
سوفی رومواری، فیلمساز متولد ویکتوریا که فیلم شخصی خود «بلوهِرون» را در جزیره ونکوور ساخته است، از اهمیت تصویرسازی واقعی مناطق بومی در فیلمها سخن میگوید و معتقد است این مناطق زیباییهای خاص خود را دارند که باید به عنوان خودشان به تصویر کشیده شوند، نه به عنوان جایگزین شهرهای دیگر.

کرتیس ولوسچوک، مدیر برنامهریزی جشنواره فیلم ونکوور، میگوید اکنون تعادل بهتری میان صنعت فیلمسازی و جامعه محلی برقرار شده و فیلمسازان بیشتری پس از فارغالتحصیلی در این منطقه میمانند. او به نمونههایی اشاره میکند که تجهیزات فیلمبرداری از پروژههای بزرگ به مستندهای محلی منتقل میشود و این نشاندهنده همپوشانی بیشتر میان صنعت و جامعه است.
پس از دوران پاندمی، سازمان Filmable به عنوان یک نهاد مردمی و توسط خود فیلمسازان تأسیس شد تا فضایی برای همکاری بین عوامل پشت و جلوی دوربین ایجاد کند. هاگان این سازمان را نمونهای بینظیر میداند که موانع مصنوعی معمول بین تولیدکنندگان و عوامل را از میان برداشته است.
فرگوسن نیز به اهمیت ایجاد شبکهای از سرپرستان بخشهای مختلف فیلمسازی اشاره میکند که از دنیای مستقل برخاستهاند و با هم رشد کردهاند. او میگوید این شبکه کوچک اما پرشور، زمینهساز موفقیتهای بزرگتر شده است.
ژانر وحشت نیز به عنوان حوزهای که میتواند با بودجههای محدود به ایدههای بزرگ و جهانی دست یابد، مورد توجه قرار گرفته است. فرگوسن به موفقیت فیلم «بکرومز» اشاره میکند که با بودجه کمتر از ۱۰ میلیون دلار، پرفروشترین فیلم A24 در سطح جهان شده است.
به گفته ولوسچوک، فیلمسازان اکنون درک بهتری از بودجههای لازم برای ساخت فیلمهای مورد نظرشان دارند و به دنبال همکاریهای بینالمللی و بیناستانی برای گسترش منابع مالی هستند، هرچند هنوز این فرصتها به طور کامل استفاده نشدهاند.




