در روز پایانی دهمین جشنواره سالانه SCAD AnimationFest در آتلانتا، ده انیماتور برجسته به همراه یک کارگردان نامزد اسکار روی صحنه حاضر شدند تا درباره آینده هنر انیمیشن و اهمیت حفظ نقش دست انسان در این صنعت صحبت کنند.
این گروه منتخب سال ۲۰۲۶ که در شماره نیویورک مجله مطرح شدهاند، نمایندهای گسترده از هنر انیمیشن هستند. اعضای این گروه از کشورهای ایرلند، فرانسه، بلژیک، بلغارستان، سنگاپور، هنگکنگ، کانادا و آمریکا آمدهاند و در زمینههای انیمیشن دستی، استاپموشن و انیمیشن کامپیوتری در استودیوهای بزرگ هالیوود و تولیدات مستقل فعالیت میکنند. هر یک از این هنرمندان همچنین یک پرتره خود را برای این شماره خلق کردهاند.

گفتگو درباره چالشها و نوآوریها
در این نشست، هنرمندانی چون لوئیس باگنال، کارگردان «جولیان» از Cartoon Saloon؛ دانیلا استریجلیوا، طراح تولید پیکسار برای «گاتو»؛ تیلی فیدلر، انیماتور استاپموشن در Laika برای «وایلدوود»؛ آمول ساته، مدیر فیلمبرداری و نورپردازی در Walt Disney Animation Studios برای «هکست»؛ کلاریس چوا، هنرمند استوریبورد در پروژههای براد برد و ناتان گرنو؛ کلویی اوبرت، کارگردان انیمیشن «آیرون بوی»؛ مارتن لمنس، انیماتور ارشد DreamWorks Animation برای «جزیره فراموششده»؛ اریک بوفا نفون، کارگردان انیمیشن «تنگلز»؛ رایان گافنی، رئیس داستان در Warner Bros. Pictures Animation برای «گربه کلاهدار»؛ و سم لی، هنرمند استوریبورد و کارگردان انیمیشن Sony Pictures Animation برای «مرد عنکبوتی: فراتر از دنیای عنکبوتی» حضور داشتند.
کلایتون دیویس، سردبیر جوایز مجله، تاکید کرد که انیمیشن نیز بخشی از سینماست و باید به همان اندازه جدی گرفته شود، چرا که پشت هر موفقیت در این حوزه، گروهی از هنرمندان زحمتکش حضور دارند که نامشان کمتر شنیده میشود.

تجربهها و رویکردها
اریک بوفا نفون درباره تصمیم به استفاده از نرخ فریمهای پایینتر در «تنگلز» توضیح داد که این انتخاب تنها به دلیل صرفهجویی در هزینه نبود بلکه باعث ایجاد بافتی متفاوت در انیمیشن شد و نیازمند دقت در انتخاب حرکات و فریمها بود.
مارتن لمنس درباره «جزیره فراموششده» گفت که یادگیری زبان بصری انیمه برایش چالشبرانگیز بود و برای جبران این کمبود، تعطیلات کریسمس خود را به تماشای انیمهها اختصاص داد و به یکی از متخصصان این سبک در پروژه تبدیل شد.
رایان گافنی در پروژه «گربه کلاهدار» توانست با الهام از سکانسی در فیلم «چه کسی راجر رابیت را قاب گرفت؟» شخصیتهای پیچیده و نمادین را به شکلی تازه به تصویر بکشد.
کلاریس چوا درباره همکاری با براد برد در «ری گان» گفت که مطالعه فیلمهای کلاسیکی مانند «چاینا تاون» و «الای کانفیدنشال» و همچنین آثار باسبای برکلی به او کمک کرد تا بهتر بتواند دیدگاه کارگردان را درک و اجرا کند.

هوش مصنوعی و آینده انیمیشن
بحث درباره هوش مصنوعی بخش مهمی از گفتگو بود. لوئیس باگنال معتقد است که بهترین راه مقابله با تصاویر کلیشهای تولید شده توسط هوش مصنوعی، تاکید بر دیدگاه خاص و منحصر به فرد هر هنرمند است. کلویی اوبرت که انیمیشن دو بعدی را به شدت دوست دارد، میگوید که با وجود پیشرفت فناوری، او همچنان به کار خود ادامه میدهد و به اشتراک گذاشتن احساسات برایش مهمتر است.
تیلی فیدلر که از فارغالتحصیلان SCAD است، تجربهای احساسی از مشاهده روند ساخت انیمیشنهای استاپموشن داشت و این باعث شد انگیزهاش برای ادامه هنر بیشتر شود.
سم لی درباره نگرانیها نسبت به هوش مصنوعی گفت که ترس طبیعی است اما نباید فراموش کنیم که این صنعت همیشه در حال سازگاری و تحول بوده است.
آمول ساته نیز تاکید کرد که در نهایت، مهمترین دارایی صنعت انیمیشن، افراد و همکاریهای انسانی است و تکنولوژی نباید این نکته را تحتالشعاع قرار دهد.
تقدیر از نقشهای کمتر دیده شده
اعضای پنل به نقشهای مختلفی در تولید انیمیشن اشاره کردند که معمولا کمتر به آنها توجه میشود، از جمله تیمهای تولید، مدیران فنی، تدوینگران، کارشناسان فناوری اطلاعات، ریگرها و تیمهای تعمیر و نگهداری عروسکها در استاپموشن.
کلویی اوبرت به ویژه هنرمندان پاکسازی را مورد تحسین قرار داد و از غرور و خودبزرگبینی در این صنعت هشدار داد.
رایان گافنی و سم لی نیز نقش تیمهای تولید را به مثابه رگهای حیاتی یک فیلم توصیف کردند که جریان کار را حفظ میکنند.
پیام به نسل جدید انیماتورها
مارتن لمنس به دانشجویان توصیه کرد که همکلاسیهای خود را رقیب ندانند و به جای آن همکاری و تبادل نظر را در اولویت قرار دهند. اریک بوفا نفون نیز به تازهکارها گفت که نباید در سکوت مشکلات را تحمل کنند بلکه باید از دیگران کمک بگیرند.
در پایان، مجری برنامه از یک دانشجوی سال آخر رشته انیمیشن سه بعدی دعوت کرد تا به عنوان یازدهمین انیماتور برجسته معرفی شود و نکاتی درباره موفقیت در این صنعت و اهمیت کنجکاوی نسبت به دنیای خارج از انیمیشن به او ارائه شد.
نمایش فیلم و پیام نهایی
جوئل کرافورد، کارگردان «جزیره فراموششده» و برنده جایزه تاثیرگذار خلاقانه، فیلم جدید خود را به عنوان فیلم اختتامیه جشنواره به نمایش گذاشت و پس از آن به گفتوگویی صمیمی با مخاطبان پرداخت و پوسترها و کتابهای امضا شده را به بیش از ۴۰۰ نفر از حاضران اهدا کرد.
کرافورد که اولین نامزدی اسکار خود را برای «پوس این بوتس: آخرین آرزو» دریافت کرده، این فیلم را نامهای عاشقانه به فرهنگ فیلیپین دانست و از اهمیت جشن گرفتن تنوع فرهنگی سخن گفت.
او همچنین به هنرمندان جوان توصیه کرد که موفقیت دیگران را به عنوان شکست خود نبینند و به جای آن، به موفقیتهای اطرافیان خود افتخار کنند و صبور باشند که موفقیت خود نیز در زمان مناسب خواهد رسید.




