دقایق ابتدایی فیلم «هیولا» ساخته رنی هارلین یکی از عجیبترین و کمکیفیتترین صحنههایی است که در سال ۲۰۲۶ دیدهایم. این فیلم جدید از کارگردان پرکار آثار سطح پایین، ساموئل ال. جکسون را در نقش رئیسجمهور آمریکا، اسکار پالادین، نشان میدهد که در حال رانندگی با خودروی پیشرفتهای به نام «هیولا» است و در عین حال سعی دارد از حمله تروریستی خشنی فرار کند. همراه او تنها یک مأمور سرویس مخفی به نام تافت است که در صندلی عقب خونریزی میکند.
رئیسجمهور پالادین در حین رانندگی در شهری ویران، با صدای سیستم فرماندهی به نام «کامند» شوخی و بحث میکند، در حالی که دوربین به صورت ۳۶۰ درجه داخل خودرو میچرخد و صدای خونریزی تافت در پسزمینه شنیده میشود. حدود ۱۵ دقیقه پس از شروع فیلم، بیننده متوجه میشود که قرار نیست به این زودیها از خودرو خارج شود و باید به این وضعیت عادت کند. متأسفانه کیفیت فیلم از این نقطه به بعد بهتر نمیشود.
«هیولا» بیشتر شبیه یک سیستم حملونقل زرهی و متحرک است تا یک خودرو معمولی؛ در واقع این خودرو به مثابه کاخ سفید متحرک و مسلحی است که نیروی واکنش اضطراری خاص خود را دارد. این سیستم حملونقل ریاست جمهوری به عنوان یک نمایش قدرت آمریکا معرفی میشود که در حملهای جهانی و بسیار خشونتآمیز به کلی نابود شده است. حال رئیسجمهور که به زبان رکیک و شوخطبعی معروف است، با مهارتهای رزمی که در ویتنام آموخته و تمرینات ذن که از همسرش یاد گرفته، تلاش میکند خود را به امنیت برساند. استفاده از الفاظ رکیک نیز به نوعی تخلیه فشار برای اوست.
در حالی که پالادین سعی میکند از دشمنان ناشناس که با ارهبرقی و ماسکهای ترسناک هالووین به دنبال او هستند فرار کند و از میان مردم زخمی و گیج عبور نماید، فیلم بیشتر شبیه یک بازی ویدیویی است؛ مانند نسخهای عجیب و غریب از «گرند تفت اوتو» با شخصیتهای غیرقابل کنترل در دنیای بیرون. اما در بازیها حداقل حس بازی و نقشه وجود دارد، در حالی که پالادین فقط از نقطهای به نقطه دیگر میراند.
فیلم پر است از المانهای تکراری و قرض گرفته شده از آثار دیگر؛ صحبتهای جکسون درباره موسیقی و فرهنگ عامه یادآور «داستان عامهپسند» است و محدودیتهای خودرو که مانع اقدامات او میشود، شبیه فیلم «سرعت» است. خودرو بیشتر شبیه دستیار صوتی عمل میکند و پالادین به آن دستور میدهد و سیستم «کامند» هم گاهی اطلاعات و راهنمایی میدهد.
این ایده کلی فیلم را باید به نویسنده اومایر علیم نسبت داد که پیشتر در «اکستراکشن» و «کیت» فعالیت داشته و فیلمنامهای نوشته که بیشتر برای صدای جکسون طراحی شده است. فیلم در واقع یک اثر اکشن با تمرکز بر بازیگری جکسون ۷۷ ساله است که بیشتر زمان فیلم را به صحبت کردن میپردازد.
جکسون در نقش پالادین خاطرات جنگ ویتنام و ترسهایش را برای تافت تعریف میکند و فلسفه و روشهای مقابله خود را شرح میدهد. پالادین بین مهارتهای رزمی و توهمات جنگی در نوسان است که هارلین آنها را با نماهای نزدیک و لنزهای واید به تصویر میکشد. به تدریج متوجه میشویم که «هیولا» در واقع نمادی از بخشی از شخصیت پالادین است که نمیخواست آزاد شود اما مجبور است برای زنده ماندن آن را رها کند.
رنی هارلین و ساموئل ال. جکسون در دهه ۹۰ با فیلمهای اکشن موفقی مانند «دریای عمیق آبی» و «بوسه طولانی خداحافظ» همکاری داشتند اما این بار خبری از آن سرگرمی و هیجان نیست. جلوههای ویژه ارزانقیمت، بازی اغراقآمیز جکسون و اجرای ضعیف هارلین باعث شدهاند «هیولا» فیلمی پر سر و صدا، زشت و خستهکننده باشد. این فیلم نه تنها بیکیفیت است بلکه تماشاگر را نیز خسته میکند.




