فیلم انیمیشنی «ری گان» بارها با جمله «به آینده خوش آمدید» آغاز می‌شود، اما دنیایی که این اثر به تصویر می‌کشد، نه چندان دلپذیر است و نه واقعاً نو یا شجاعانه. اگرچه در این آینده پرواز خودروها و جت‌پک‌های فوق‌العاده وجود دارد، اما در بسیاری جنبه‌ها انسان‌ها همچنان گرفتار تبعیض، فساد و جرم هستند و تبلیغات مزاحم به صورت هولوگرام‌های مزاحم در فضای شخصی ظاهر می‌شوند.
این اثر پنجمین انیمیشن بلند برد برد است که بازگشتی چشم‌نواز به سبک رترو-فیوچریسم دارد؛ سبکی که پیش‌تر در «شگفت‌انگیزان» و فیلم لایو اکشن «تومورولند» به کار گرفته بود. این فیلم تصویری خیالی از یک کلان‌شهر قرن بیست و یکمی را به نمایش می‌گذارد که انگار در سال ۱۹۳۹ تصور شده است.
ساختار دنیای فیلم و حتی ساختمان‌های آن، از جذاب‌ترین بخش‌های «ری گان» است. این دنیای خیالی بین آسمان‌خراش‌های آرت دکو، کلاب‌های قدیمی هالیوود و اتاق‌های اجاره‌ای با دکوراسیون کیچ و رنگ‌های متضاد قرمز، یاسی و بورگاندی به سرعت جابه‌جا می‌شود. وسایل نقلیه‌ای که ظاهر آینده‌نگرانه دارند اما طراحی‌شان یادآور خودروهای لوکس پیش از جنگ جهانی دوم است. این فیلم در ژانر نوآر علمی-تخیلی قرار می‌گیرد، اما برخلاف «بلید رانر» که تصویری تاریک و بارانی از لس‌آنجلس ارائه می‌دهد، «ری گان» داستانی سبک‌تر و روشن‌تر است که از درخشش و زیبایی چشم‌پوشی نمی‌کند.
«ری گان» در اصل یک داستان کارآگاهی است که تمام ماجراهای آن در چارچوب رده‌بندی سنی PG قرار دارد، اما احتمالاً بسیاری از کودکان امروزی با آن ارتباط برقرار نکنند، چرا که این اثر به سبک فیلم‌های نوآر کلاسیک دهه ۴۰ میلادی وفادار است و یادآور فیلم «چه کسی راجر رابیت را قاب گرفت؟» ساخته رابرت زمکیس است. داستان فیلم درباره چند قتل مرتبط با یک ستاره زن فتال در شهر خیالی متروپیا است و هرچند داستان چندان نوآورانه نیست، اما همچنان جذاب و پرهیجان باقی می‌ماند.
با این حال، فیلم به اندازه‌ای که باید خنده‌دار نیست و شخصیت‌ها، به ویژه قهرمان داستان که یک کارآگاه خصوصی با صدای سم راکول است، فاقد عمق و احساس‌اند. مخاطب با شخصیت‌ها همراه می‌شود اما پس از دو ساعت، ارتباط عمیقی با آن‌ها برقرار نمی‌کند. این ضعف‌ها کشنده نیستند چون فیلم پر از جلوه‌های بصری و صوتی لذت‌بخش است، اما برای اثری از برد برد که معمولاً با شوخ‌طبعی هوشمندانه و داستان‌های شخصی قوی شناخته می‌شود، این نکات کمی تعجب‌آور است.
نام شخصیت اصلی و سلاح مورد علاقه‌اش، «ری گان»، نمونه‌ای از شوخی‌های فیلم است که بیشتر لبخند به لب می‌آورد تا خنده بلند. تنها رابطه شخصیت‌ها که واقعاً قابل توجه است، رابطه بین ری و شریک خسته‌اش آی-را (با صدای تام ویتس) است که یک بیگانه سیکلوپ است و با هم دفتر کارآگاهی کوچکی را اداره می‌کنند. همکاری انسان‌ها و بیگانگان در این دنیا پذیرفته نشده و آی-را از خدمات بیمارستان‌های انسانی محروم است و بیگانگان فقط می‌توانند به عنوان کارکنان در برخی کلاب‌ها حضور داشته باشند.
این تم به نوعی تمثیل نژادی سنگینی است که در دل داستانی سبک قرار گرفته و گاهی باعث ناهماهنگی لحن فیلم می‌شود. با این حال، این موضوع در داستان اصلی جای می‌گیرد، زمانی که ری توسط آرنولد، شوهر چهارم ناپخته و خشمگین ستاره موسیقی پاپ ونوس نوا، استخدام می‌شود تا او را زیر نظر بگیرد. وقتی قتل‌ها آغاز می‌شود و ونوس در آستانه انتشار آلبوم جدیدش با رسوایی مواجه می‌شود، ری باید هم مراقب او باشد و هم تحقیقات خود را ادامه دهد. ونوس زنی پیچیده است و هرچه ری بیشتر درباره‌اش می‌داند، کمتر می‌تواند او را بشناسد و رابطه‌ای میان آن‌ها شکل می‌گیرد.
جزئیات جالب توجه این است که ونوس، با اندام باریک و مدل موی ورونیکا لیک، یک ستاره هالیوودی نیست بلکه یک خواننده الکتروپاپ به سبک دوا لیپا است. ترانه‌های اصلی او توسط کیمبرا، برنده جایزه گرمی، نوشته شده‌اند و با موسیقی پرجنب‌وجوش و برنجی مایکل جیاکینو که به دوره زمانی خاصی اشاره دارد، همخوانی چندانی ندارند. شخصیت ونوس و سبک موسیقی‌اش چندان با فضای ۲۰۳۹ به سبک ۱۹۳۹ فیلم هماهنگ نیست، اما به اسکارلت جوهانسون اجازه می‌دهد یک اجرای برجسته داشته باشد.
ری، با صدای جادوی سم راکول، شخصیتی است با چهره‌ای جوان و موی مرتب که بیشتر شبیه شاهزاده‌های دیزنی است تا یک کارآگاه خشن به سبک بوگارت. این یکی از دلایلی است که نمی‌توانیم کاملاً با او ارتباط برقرار کنیم و او مرکز توجه در دنیای زیبا و تیره فیلم نیست. «ری گان» انرژی و خلاقیت فراوانی دارد، اما این‌ها به جذابیت کامل نمی‌رسند.
