کوئین شپرد، کارگردان و نویسنده ۳۱ ساله، یکی از چهرههای برجسته در ساخت پروژههایی درباره دختران نوجوان در تلویزیون است. او در سال ۲۰۲۴ سریال جنایی «زیر پل» را برای هولو خلق کرد و در ۱۱ نوامبر، جدیدترین اثرش با نام «جسد» را روی نتفلیکس منتشر کرد؛ درامی روانشناختی با محوریت دگرباشان که در یک مدرسه کاتولیک در سال ۲۰۰۴ جریان دارد و در رتبه سوم پربینندهترینهای نتفلیکس قرار گرفت.
شروع فعالیت شپرد در ژانر نوجوانان به حدود ۲۰ سال پیش بازمیگردد، زمانی که تلاش کرد اقتباسی غیررسمی از یک مجموعه کتاب محبوب بسازد، اما پروژه در مرحله توسعه متوقف شد. او از کودکی علاقهمند به ساخت فیلم بود و خاطرهای از نوشتن نامههای دعوت برای بازیگران در سن ۱۰ سالگی دارد. شپرد در خانوادهای با سابقه بازیگری بزرگ شد و مادرش لوری، بازیگر سابق، نقش مهمی در تشویق و مدیریت حرفهای او داشت.

او از کودکی در فیلمها حضور داشت و اولین تجربههای حرفهایاش را در چهار سالگی در فیلم «گلهای هریسون» با بازی اندی مکداول کسب کرد. شپرد دوران کودکی خود را در نیوجرسی مرکزی گذراند و بازیگری را به عنوان راهی برای دسترسی به دنیایی بزرگتر از مدرسه و محیط اطرافش میدید.
با الهام از فیلمهایی مانند «محفل»، «دختر مختل»، «بدن جنیفر» و «دانی دارکو»، شپرد از ۱۲ سالگی شروع به ساخت فیلمهای کوتاه تاریک و متفاوت کرد که خانوادهها را شگفتزده میکرد. او در کنار بازیگری، به تدریج به نویسندگی و کارگردانی روی آورد و اولین فیلم بلند خود به نام «سرزنش» را در ۲۰ سالگی ساخت که در جشنواره فیلم تریبکا با استقبال مواجه شد.

پس از ساخت «سرزنش»، شپرد تصمیم گرفت بازیگری را کنار بگذارد و تمرکز خود را روی کارگردانی بگذارد. او در سال ۲۰۲۲ فیلم کمدی-درام «نه، خوب نیستم» را ساخت که تجربهای متفاوت با بودجه بیشتر و حمایت استودیوهای بزرگ بود.
«جسد» مهمترین و جاهطلبانهترین پروژه شپرد تاکنون است که ترکیبی از تجربیات قبلی او در فیلمسازی مستقل و همکاری با استودیوهای بزرگ است. داستان سریال درباره دختر نوجوانی به نام گریس است که پس از مصرف اکستازی در یک مهمانی هالووین در کما فرو میرود و در پی آن، شهر کوچک محل زندگیاش دچار هیستری جمعی میشود؛ دختران مدرسه کاتولیک که در این ماجرا دست دارند، ادعا میکنند گریس در حال بازدید از آنها در رؤیاهای مذهبی است و به تدریج نیمی از شهر باور میکنند که گریس خدا یا نمایندهای از اوست.

شپرد این داستان را ده سال پیش نوشته بود و حالا با درک عمیقتری از موضوع، آن را به عنوان استعارهای برای تجربه بلوغ دگرباشان در محیطی مذهبی میبیند؛ ترکیبی از سرکوب و شور و اشتیاق که در ژانر وحشت مذهبی به شکلی قابل فهم برای او مطرح شده است.
اگرچه شپرد هرگز رسماً مسیحی نشده، اما در کودکی با حضور در کلیسا به همراه مادربزرگش که کشیشی انجیلی بود، با دین آشنا شد. تجربههای او از دین ترکیبی از عشق، اشتیاق و همچنین ترس و سرکوب بوده است. مادرش که خود زمانی با گناهکاری کاتولیک دست و پنجه نرم میکرد، تلاش کرد او را از این مسیر دور نگه دارد، اما این جدایی باعث شد شپرد به طور پنهانی به مطالعه کتاب مقدس بپردازد و به دنبال فهم ممنوعیتها و تعارضات درونی خود باشد.

با بزرگتر شدن، شپرد دین را بیشتر از منظر سیاسی و شخصی و به عنوان نمادی از سرکوب جامعه دگرباشان میدید، اما همچنان به نوعی ایمان و کنجکاوی معنوی پایبند بود. او میگوید هرگز یک آتئیست نبوده و همیشه به روح و ماوراء طبیعی اعتقاد داشته است. کار روی «جسد» به او کمک کرد رابطهاش با ایمان را بازتعریف کند و بتواند با خانواده مذهبی خود گفتوگوهای معناداری داشته باشد، البته به شرطی که بحث سیاسی نشود.
شپرد معتقد است تم مشترک آثارش و فیلمهایی که در کودکی دوست داشت، بررسی عمیق خواستهها و اشتیاقهای انسانی است؛ خواه قدرت، عشق، جنسیت یا پاسخ به سوالات زندگی. او میگوید تجربههای مذهبی و تجربههای معنوی دیگر، از جمله سفرهای روانگردان، همه بیانگر یک خواسته انسانی مشترک هستند.




