فیلم جدید آرون سورکین با عنوان «حسابرسی اجتماعی» که اکنون در سینماها اکران شده، با صحنه‌ای تأثیرگذار درباره تأثیرات شبکه‌های اجتماعی آغاز می‌شود؛ صحنه‌ای که به اندازه هر آمار هشداردهنده‌ای درباره خطرات فضای مجازی ترسناک است. پورتیا دابلدی در مرکز این داستان قرار دارد و نقش انسانی آسیب‌های ناشی از فیسبوک را به تصویر می‌کشد.
در نخستین بخش فیلم با عنوان «دختر سفید مست»، شخصیت دابلدی به نام کیلی را می‌بینیم که کنار خودروی خرابش در کنار جاده ایستاده است. وقتی دو پلیس به او نزدیک می‌شوند، او می‌گوید که تیم امداد در راه است اما به وضوح مست است، کلماتش نامفهوم است و با پلیس‌ها مقابله می‌کند در حالی که سرش در گوشی‌اش فرو رفته است.
اگرچه پلیس‌ها به دلیل قوانین کالیفرنیا نمی‌توانند او را مجبور به همکاری کنند و قصد دارند او را رها کنند، کیلی برخوردش را تشدید می‌کند و با الفاظ نژادپرستانه و زن‌ستیزانه به پلیس‌ها حمله می‌کند و سپس این برخورد را به صورت ویدئو ضبط می‌کند و در کانال «صدای عقلانیت» پخش می‌کند.
این تعامل، که برای هر کسی که در دهه گذشته در فضای آنلاین بوده آشناست، قلب داستان «حسابرسی اجتماعی» است. این فیلم که دنباله‌ای بر «شبکه اجتماعی» محصول ۲۰۱۰ است، دنیایی را که مارک زاکربرگ خلق کرده به چالش می‌کشد.
شخصیت کیلی نمادی از خشم خاصی است که فقط در دنیای پس از شبکه‌های اجتماعی ممکن است وجود داشته باشد. در طول فیلم می‌آموزیم که او فردی متحول شده است؛ فرانسیس هاوگن، افشاگر فیسبوک، کیلی را زمانی یک چپ‌گرای دلسوز می‌شناخت. در پایان فیلم، فرانسیس تحت تأثیر مسیر کیلی قرار می‌گیرد و تصمیم می‌گیرد رازهای بی‌تفاوتی فیسبوک نسبت به آسیب‌هایش را فاش کند. کیلی اما به شورش ۶ ژانویه می‌پیوندد.
دابلدی که بیشتر به خاطر بازی در سریال برنده امی «آقای ربات» شناخته می‌شود، درباره تأثیر فناوری بر ذهن انسان و تجربه شخصی خود در این زمینه با ما صحبت کرد. او گفت که در دوران کرونا حتی برای مدتی کوتاه در رشته پزشکی تحصیل می‌کرد و افرادی را می‌شناخت که به شدت رادیکالیزه شده بودند. او توضیح داد که چگونه مواجهه مکرر با ایده‌های افراطی می‌تواند آن‌ها را عادی جلوه دهد و افراد را وارد اتاق پژواک کند که در آن ویدئوهای عجیب و غریب بارها دیده می‌شوند و باور به نظریه‌های توطئه شکل می‌گیرد.
دابلدی افزود که این تجربه به او کمک کرد تا درک کند چگونه یک فرد ظاهراً عادی می‌تواند به فردی تبدیل شود که در آغاز فیلم می‌بینیم. او تأکید کرد که افراد رادیکالیزه شده، افراد عادی هستند که قربانی فناوری‌های قدرتمند شده‌اند و نباید آن‌ها را به عنوان غریبه‌های ناآشنا دید.
او همچنین درباره همکاری با آرون سورکین گفت که او می‌خواست نقش کیلی کاملاً واقعی و زمینی باشد و از او خواست تا احساسات واقعی شخصیت را نشان دهد نه صرفاً رفتار ناشی از مستی. دابلدی توضیح داد که در این نقش، ترکیبی از احساس حق‌به‌جانب بودن و قربانی بودن وجود دارد که باعث می‌شود کیلی به شدت واکنش نشان دهد و این فرایند تغییر تدریجی شخصیت را به تصویر می‌کشد.
درباره چالش‌های بازیگری در این نقش، دابلدی گفت که دیالوگ‌های سورکین بسیار ریتمیک و دقیق هستند و بازی کردن با کلمات در حالی که باید حالت مستی و لکنت داشته باشد، سخت بود. اما اعتماد به متن و ریتم آن به او کمک کرد تا بازی روان و طبیعی داشته باشد. فیلمبرداری این صحنه در دو روز انجام شد که برای چنین صحنه سنگینی بسیار خوب بود.
دابلدی همچنین درباره بازی در صحنه شورش ۶ ژانویه گفت که این تجربه برایش بسیار غم‌انگیز بود و احساسات پیچیده‌ای داشت. او شخصیت کیلی را به عنوان یک پیامد انسانی از تأثیرات مخرب شبکه‌های اجتماعی و فیسبوک توصیف کرد و گفت که این نقش به او اجازه داد تا به عمق این موضوعات انسانی و اجتماعی بپردازد.
او درباره نگرانی‌هایش در مورد فناوری و هوش مصنوعی گفت که تأثیرات این فناوری‌ها هنوز به طور کامل درک نشده و جهان در آستانه تغییرات عظیمی قرار دارد که پیامدهای بزرگی خواهند داشت. دابلدی با اشاره به تجربه‌اش در «آقای ربات» گفت که این مسائل برایش بسیار مهم و جدی است.
در پایان، دابلدی درباره تجربه کوتاه‌مدت خود در رشته پزشکی گفت که این تجربه ذهنش را به دنیایی جدید باز کرد اما تصمیم گرفت به بازیگری ادامه دهد و هنوز هم به آن فکر می‌کند. او با شوخی گفت که گرفتن مدرک کارشناسی‌اش ۲۰ سال طول کشید چون والدینش می‌خواستند او هوشمند باشد و بازیگر نشود، اما نهایتاً موفق شد و شاید روزی دوباره به پزشکی بازگردد.
