یکشنبه، ۱ آذر ۱۴۰۵
سینماگیک
اخبار و تحلیل ها

چگونه فیلم‌های ۲۰۲۶ از هوش مصنوعی تا «من راکی بازی می‌کنم» اضطراب سیاسی را به داستان‌های جذاب تبدیل کردند

سایمون ریچ سال‌ها پیش می‌خواست درباره خطرات هوش مصنوعی هشدار دهد. دوست دوران کودکی‌اش، دن سِلسام، که پژوهشگر شرکت OpenAI بود، نسخه‌ای اولیه از این نرم‌افزار را به ریچ نشان داد و آن دو درباره پیامدهای

۶ دقیقه مطالعه۹ بازدید۰ دیدگاه
چگونه فیلم‌های ۲۰۲۶ از هوش مصنوعی تا «من راکی بازی می‌کنم» اضطراب سیاسی را به داستان‌های جذاب تبدیل کردند

سایمون ریچ سال‌ها پیش می‌خواست درباره خطرات هوش مصنوعی هشدار دهد. دوست دوران کودکی‌اش، دن سِلسام، که پژوهشگر شرکت OpenAI بود، نسخه‌ای اولیه از این نرم‌افزار را به ریچ نشان داد و آن دو درباره پیامدهای آن بحث کردند. ریچ که نویسنده‌ای شناخته شده برای مقالات طنز و فیلم «یک خیار آمریکایی» است، می‌گوید: «این نرم‌افزار گویا از انسان‌ها نفرت داشت و این موضوع مرا بسیار ترساند.»

ریچ کتابی در این زمینه منتشر کرد که تقریباً نادیده گرفته شد و تلاش‌هایش برای جلب توجه با مقالات مجله‌ای هم بی‌نتیجه ماند. در نهایت او تصمیم گرفت با حضور یک ستاره سینما توجه‌ها را جلب کند و اندرو گارفیلد را برای فیلم «Artificial» به کار گرفت. در این فیلم، گارفیلد نقش سم آلتمن، مدیرعامل OpenAI، را بازی می‌کند که به عنوان یک جامعه‌شناس بی‌رحم و مخرب، در مرکز پیشرفتی فناورانه که می‌تواند تمدن را تهدید کند، قرار می‌گیرد. ریچ این شخصیت جذاب را برای بیان یکی از مهم‌ترین مسائل سیاسی روز به کار برد.

ریچ می‌گوید: «من حداقل پنج سال است که از این خطر آگاه هستم، به خاطر دوستی تصادفی‌ام با این دانشمند.» (سِلسام در سپتامبر درباره رفتار فزاینده غیرقابل کنترل هوش مصنوعی هشدار عمومی داد.) «این فیلم را از سر ناامیدی برای انتقال این اطلاعات به جهان نوشتم.»

این ناامیدی ممکن است منحصر به ریچ باشد، اما تمایل به استفاده از ابزارهای فیلمنامه‌نویسی برای روشن کردن نگرانی‌های سیاسی، موضوعی گسترده‌تر است. اگر «Artificial» صرفاً فهرستی از خطرات هوش مصنوعی بود، احتمالاً به اندازه کتاب ریچ توجه جلب نمی‌کرد؛ اما این فیلم داستانی خوب و استدلالی قوی دارد که آن را به یکی از چند فیلم امسال تبدیل کرده که با شخصیت و حادثه، دغدغه‌های سیاسی واقعی نویسندگان خود را به تصویر می‌کشند.

این موضوع در فیلم‌های پرفروش امسال نیز دیده می‌شود: کریستوفر نولان در «The Odyssey» حس تلخ از دست دادن انسانیت در جنگ را به تصویر کشیده و «تل‌ماسه: بخش سوم» که توسط دنیس ویلنوو و برایان کی. وون نوشته شده، به بررسی استفاده‌ها و سوءاستفاده‌های قدرت می‌پردازد.

این رویکرد در درام‌های انسانی‌تر پاییز امسال نیز دیده می‌شود. فیلم «I Play Rocky» داستان نوشتن و تولید فیلم «راکی» را روایت می‌کند که پیش از موفقیت اسکار، تلاش ناامیدانه بازیگر ناشناخته سیلوستر استالونه (با بازی آنتونی ایپولیتو) برای جایگاه‌یابی در صنعت سینما بود. برای فیلمنامه‌نویس پیتر گمبل، این داستان فراتر از تاریخ هالیوود است. او می‌گوید: «راکی درست پس از جنگ ویتنام آمد، زمانی که مردم نیاز داشتند به چیزی باور داشته باشند.» استالونه در این فیلم نماد قهرمان شکست‌خورده است و گمبل که خود آرزوی موفقیت در فیلمنامه‌نویسی داشت، با آن ارتباط برقرار کرد. پیام فیلم بخشی برای فرزندانش است که نگران تغییرات اقلیمی و تهدید هوش مصنوعی هستند و به دنبال باور دوباره به خود هستند.

تاریخ آمریکا داستان‌های مشابهی دارد که فضای پرتنش سال‌های اخیر را تداعی می‌کند؛ یکی از آنها دلسردی پس از جنگ ویتنام و دیگری بحران بزرگ اقتصادی است. فیلم «The Weight» نوشته متیو بویی و شلبی گینز، ماجرای زندانی بی‌گناه ساموئل مورفی (با بازی اتان هاوک) را روایت می‌کند که برای آزادی خود باید شمش‌های طلا را از میان طبیعت وحشی حمل کند. مخاطب به دلیل بازی جذاب هاوک و همچنین شباهت شرایط مورفی به مسائل روز مانند زندان‌های گسترده و نابرابری ثروت، با او همدردی می‌کند.

شلبی گینز می‌گوید: «نمی‌خواستیم فیلم به شکل موعظه یا پیام‌آور باشد، بلکه هدف روایت داستانی شخصی بود که با مسائل اجتماعی بزرگ‌تر همخوانی داشته باشد، چه در دوران بحران بزرگ و چه امروز.» سفر مورفی به طور شخصی ریسک‌های زمانه‌اش را نشان می‌دهد؛ از جمله از دست دادن آزادی که به معنای جدا شدن از دخترش است، موضوعی که فیلم با جدیت و خشم حق‌طلبانه به آن می‌پردازد.

فیلم «Ink» که جیمز گراهام آن را از نمایشنامه خود اقتباس کرده، نشان می‌دهد چگونه روپرت مرداک و سردبیر روزنامه لری لمب دنیای رسانه‌ای فاسد امروزی را ساخته‌اند. گراهام می‌گوید: «شخصیت‌ها باید شما را غافلگیر کنند تا بخواهید در آن اتاق خبر باشید و حتی برای لحظه‌ای بخواهید آنها بر نظام حاکم غلبه کنند.»

فیلم «Being Heumann» نیز داستان گروهی از شورشیان را روایت می‌کند که برای دنیایی بهتر تلاش می‌کنند. این فیلم زندگینامه جودیت هیومن، فعال حقوق معلولان است که در سال ۱۹۷۷ علیه عدم اجرای قوانین حقوق معلولان تظاهرات کرد. فیلمنامه توسط سیان هدر و ربکا توسیک نوشته شده و با رویکردی دقیق به نمایندگی و شمولیت ساخته شده است. توسیک که خود از ویلچر استفاده می‌کند، می‌گوید: «نمایش تجربه معلولیت بدون زندگی کردن آن، سطحی و ناقص است.»

هدِر، برنده اسکار برای «CODA»، می‌گوید: «برای من مهم است که این داستان به گسترده‌ترین مخاطبان برسد، چون این رویدادها پیروزی بودند. در زمانی که بسیاری احساس ناتوانی می‌کنند، نشان دادن شادی و طنز معلولان اهمیت دارد. می‌خواستم مخاطب سفری سرگرم‌کننده داشته باشد و دنیا را متفاوت ببیند.»

فیلم «Fjord» نیز تأثیری مشابه دارد، اگرچه داستان واقعی آن بسیار تلخ‌تر است. کریستیان مونگیو از داستان خانواده بودناریو الهام گرفته که پنج فرزندشان توسط دولت نروژ به اتهام سوءاستفاده از کودکان گرفته شدند. «Fjord» داستان میهای و لیسبت جورگیو را در درامی اجتماعی روایت می‌کند که به رابطه بین اکثریت و فرد می‌پردازد. این فیلم برنده جایزه اصلی جشنواره کن امسال شد.

فیلم «Minotaur» نیز در کنار داستان خانوادگی، موضوعات مهمی را مطرح می‌کند. این فیلم که بر اساس فیلم «زن خیانتکار» کلود شابرول ساخته شده، در سال ۲۰۲۲ و در بحبوحه تشدید حملات نظامی روسیه به اوکراین روایت می‌شود. آندری زویانگینتسف، کارگردان و نویسنده، می‌گوید: «من سال‌ها روی این فیلم کار کردم و خبرهای مربوط به جنگ اوکراین را در فیلمنامه گنجاندم. این اطلاعات واقعی بود که از طریق تلفن به من می‌رسید و مردم از بیان آن می‌ترسیدند.»

برای زویانگینتسف، استفاده از شخصیت برای بررسی دنیای اطراف، جوهره فیلمنامه‌نویسی است: «یک قطره آب می‌تواند تمام اقیانوس را منعکس کند.»

دیدگاه شما