سه‌شنبه، ۲۶ آبان ۱۴۰۵
سینماگیک
اخبار و تحلیل ها

سونیا اورلوویچ-زاکرشفسکا کارگردان «اکزوتیک» و قدرت رهایی‌بخش رقص روی میله

سونیا اورلوویچ-زاکرشفسکا، کارگردان تازه‌کار لهستانی، در فیلم «اکزوتیک» که در جشنواره Tallinn Black Nights به نمایش درآمد، تلاش می‌کند تا استیگمای منفی پیرامون رقص روی میله را از بین ببرد.او در گفتگو ب

۴ دقیقه مطالعه۸ بازدید۰ دیدگاه
سونیا اورلوویچ-زاکرشفسکا کارگردان «اکزوتیک» و قدرت رهایی‌بخش رقص روی میله

سونیا اورلوویچ-زاکرشفسکا، کارگردان تازه‌کار لهستانی، در فیلم «اکزوتیک» که در جشنواره Tallinn Black Nights به نمایش درآمد، تلاش می‌کند تا استیگمای منفی پیرامون رقص روی میله را از بین ببرد.

او در گفتگو با رسانه‌های خبری می‌گوید: «این رقص هنوز برای بسیاری شوکه‌کننده است. بیشتر دختران و پسران فعال در این حوزه تجربه نوعی طرد اجتماعی را داشته‌اند. مردم آن را فقط با لذت‌های جنسی مردان مرتبط می‌دانند و به ذهنشان خطور نمی‌کند که کسی ممکن است این رقص را صرفاً برای خودش انجام دهد.»

اورلوویچ-زاکرشفسکا خود نیز رقصنده روی میله است و اعتراف می‌کند که این هنر برایش بسیار تاثیرگذار بوده است. او می‌خواست این فضا را به عنوان یک فعالیت ورزشی نشان دهد، زیرا در هر شهر بزرگی چندین استودیو رقص روی میله وجود دارد. اما وقتی پروژه‌اش را معرفی می‌کرد، بسیاری با شنیدن «رقص روی میله» تصور می‌کردند که داستان در یک کلوب شبانه می‌گذرد، در حالی که این دو کاملاً متفاوت هستند.

فیلم «اکزوتیک» که توسط مگدالنا شتورک و آنا زایانچکوسکا تولید شده و توسط Pluto Film به فروش می‌رسد، داستان چند شخصیت را دنبال می‌کند که برای تمرین به یک منطقه ساحلی آرام می‌روند. این داستان برگرفته از تجربه‌های واقعی اورلوویچ-زاکرشفسکا در کمپ‌های بین‌المللی رقص روی میله است.

کارگردان با همکاری بنیانگذار این کمپ، مارتینا دومینیکوفسکا، توانست با شرکت‌کنندگان و مربیان واقعی فیلمبرداری کند. او توضیح می‌دهد: «فیلم‌نامه نوشته شده بود اما بازیگران را در یک فضای مستند قرار دادیم و کلاس‌ها و اجراها واقعاً در حال برگزاری بودند.»

یکی از داستان‌های مورد علاقه او مربوط به رقصنده‌ای به نام گراسیان است که مکانیک کشتی است و برای شرکت در فیلم مجبور شد کارش را به تعویق بیندازد و به لهستان سفر کند.

اورلوویچ-زاکرشفسکا رقص روی میله را بسیار درمانگر می‌داند، اما شخصیت اصلی فیلم، میلا، با مشکلات اعتماد به نفس دست و پنجه نرم می‌کند و صدای درونی‌اش بارها به او می‌گوید که جای او اینجا نیست.

کارگردان می‌گوید: «من هم این صدای درونی را داشتم. همه ما سخت‌ترین منتقدان خودمان هستیم. وقتی شروع کردم، فکر می‌کردم نمی‌توانم با این رقصنده‌ها همذات‌پنداری کنم. همیشه انتخاب‌هایم را زیر سوال می‌بردم و از زنانه بودن خودم می‌ترسیدم و دیگران را قضاوت می‌کردم. وقتی با رقص روی میله آشنا شدم و از پوشیدن کفش‌های پاشنه‌بلند نترسیدم، فهمیدم ترس من از دیده شدن به عنوان فردی «ارزان» ریشه در ساختارهای پدرسالارانه دارد.»

شریک میلا در فیلم، که توسط بازیگر «کورپوس کریستی» بارتوش بیلنیا بازی شده، چندان حمایت‌کننده نیست و این شخصیت برگرفته از گفتگوهای کارگردان با دختران فعال در جامعه رقص روی میله است که اغلب با عدم اطمینان و حس تهدید از سوی شریکانشان مواجه‌اند.

اورلوویچ-زاکرشفسکا تاکید می‌کند که قصد داشته بدن‌ها را به شکلی اصیل و بدون نگاه مردانه به تصویر بکشد. او می‌گوید: «فقط به این دلیل که بدن یک زن را فیلمبرداری می‌کنید، به معنای نگاه مردانه نیست؛ همه چیز به نیت شما بستگی دارد.»

او آرزو دارد که بدن‌ها در فضاهای عمومی به ویژه در لهستان که هنوز تحت تاثیر محدودیت‌های مذهبی است، از استیگما رها شوند.

کارگردان درباره تجربه خود می‌گوید: «در این محیط، خیلی به بدن خود و بدن دیگران نگاه می‌کنید. در عصر شبکه‌های اجتماعی، همه ما تصویری تحریف‌شده از ظاهر بدن‌ها داریم. دیدن تفاوت‌ها در این جلسات بسیار جالب و گاهی خنده‌دار بود.»

او در پایان می‌گوید: «درس بزرگ رقص روی میله برای من این بود که جذابیت از فرم بدنتان نیست، بلکه از احساسی است که نسبت به خود دارید و نگرش شما. این هنر به شما اجازه می‌دهد آزادانه خودتان را از طریق بدنتان بیان کنید.»

دیدگاه شما