پیتر چان هو-سون، کارگردان برجسته آسیایی و سازنده آثاری چون «رفقای همدل: تقریباً یک داستان عاشقانه» و «فرمانروایان جنگ»، اعلام کرد که احتمالاً در فرآیند ساخت فیلمهای خود از هوش مصنوعی استفاده خواهد کرد اما قطعاً از محتوای تولید شده توسط هوش مصنوعی (AIGC) بهره نخواهد برد. او باور دارد که فیلمهای بلند دو ساعته در برابر محبوبیت درامهای کوتاه و عمودی مقاومت خواهند کرد، حداقل در طول عمر خودش.
در رویدادی در جشنواره بینالمللی فیلم سنگاپور، چان در پاسخ به سوالی درباره تردیدش نسبت به ورود به صنعت فیلمسازی گفت: «احتمالاً این سختترین دوران برای سینما است، اما آیا معتقدم این رسانه به کلی از بین خواهد رفت و جای خود را به سرگرمیهای کوتاهمدت خواهد داد؟ خیر.»
او افزود که استفاده از هوش مصنوعی را به عنوان یک تکنیک مانند CGI و جلوههای ویژه که سالهاست در صنعت فیلمسازی به کار میروند، میپذیرد و تاکید کرد: «هر چیزی که به من در ساخت فیلم کمک کند را میپذیرم، اما هوش مصنوعی نمیتواند هنر را درک کند. فیلمها هنوز توسط انسانها ساخته میشوند.»
چان به تغییرات در سلیقه مخاطبان اشاره کرد و گفت که توجه نسل جوان به سمت درامهای کوتاه و عمودی رفته است، در حالی که در سوی دیگر، مردم به پادکستهای طولانی گوش میدهند. او به کریستوفر نولان اشاره کرد که در سراسر جهان درباره رویکرد خالصانه خود در ساخت فیلم «اوپنهایمر» به سبک دهه ۵۰ میلادی صحبت کرده است. او نتیجه گرفت که دو نوع سرگرمی کاملاً متفاوت همزمان در حال رشد و موفقیت هستند و به همین دلیل باور دارد که فیلمهای بلند مدت زیادی دوام خواهند آورد.
آخرین فیلم چان با عنوان «راهی که نرفتیم» در جشنواره تورنتو به نمایش درآمد. این فیلم درباره بیماری آلزایمر است، اما در واقع داستان خانوادهای شکسته با مشکلات مختلف را روایت میکند. داستان حول زوجی میچرخد که در حال طلاق هستند و زن که به آلزایمر زودرس مبتلاست، دیگر طلاق را به یاد نمیآورد و ذهنش به دوران عشقشان در بیست سالگی بازمیگردد. در کنار این، پدربزرگ سختگیر و رابطه زوج با دختر نسل زدشان که ۲۰ ساله است، بخشهای دیگر داستان را شکل میدهند. دختر فیلم همسن دختر خود چان است که در حال آموزش بازیگری است. شریک زندگی چان، ساندرا نگ، بازیگر است.
عنوان انگلیسی فیلم برگرفته از شعری از رابرت فراست است که چان آن را شعار زندگی خود میداند و عنوان چینی «فردا بهتر خواهد بود» است. او گفت: «هیچ مسیر درستی وجود ندارد، مهم نحوه پیمودن آن است که آن را درست میکند.»
در تحقیقات برای ساخت فیلم، چان به مؤسسهای برای مراقبت از بیماران آلزایمر در چنگدو چین رفت و عبارتی هشت کلمهای به زبان ماندارین آموخت که خلاصهای از مسیر حرفهای اوست: همراه جریان بودن و دانستن زمان توقف. او درباره دوران دهه ۹۰ میلادی گفت که در آن زمان در حالی که فیلمهای عاشقانه میساخت، ژانرهای گانگستری و ووشیا بر سینمای هنگکنگ حکمرانی میکردند. «ما دقیقاً همراه جریان نبودیم، اما به نوعی جریان را ساختیم.»
این جریان او را به ساخت فیلم «فرمانروایان جنگ» رساند که بزرگترین فیلمش میداند. او گفت: «هرگز فکر نمیکردم فیلم تاریخی و جنگی با جت لی بسازم، این هرگز در برنامه زندگیام نبود.»
سال جاری سیامین سالگرد فیلم «رفقای همدل» است که چان در ۳۴ سالگی ساخت و تصویری از هنگکنگ بین سالهای ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۵ ارائه میدهد. او در شب کریسمس ۱۹۹۶ هنگکنگ را ترک کرد و پس از بازگشت از آمریکا حدود دو سال و نیم بعد متوجه شد که این فیلم چقدر بر فیلمسازان چین، کره جنوبی و جنوب شرق آسیا تاثیر گذاشته است، اگرچه احتمالاً فقط هزینههایش را جبران کرده بود.
او گفت: «آن فیلم به من عمر سینمایی ۳۰ ساله تا امروز داد.» چان افزود که ۹۰ درصد مردم او را فقط با آن فیلم میشناسند و این هم نعمتی است و هم طلسمی که میخواهد بشکند.
چان همچنین گفت که دهه ۹۰ آغاز افول سینمای هنگکنگ بود نه دوران طلایی آن. او فیلم «نامه عشق» ساخته در استودیو دریمورکس را تجربهای دشوار توصیف کرد. او با کار در فرهنگهای مختلف مشکلی نداشت، چون خود تایلندی-چینی است و حتی در هنگکنگ هم احساس بیگانگی میکرد. مشکلش سیستم شرکتی بود که مشخص نبود چه کسی تصمیمگیرنده اصلی است و تکیه بر تست اسکرینینگها که آن را شبیه الگوریتمهای امروز دانست. او احتمالاً اولین و تنها فیلمساز هنگکنگی است که فیلم غیر اکشن در سیستم استودیویی آمریکا ساخته است.
چان گفت: «اگر با دانش امروز درباره فیلم، بازاریابی و کار با شرکتها به آمریکا میرفتم، احتمالاً موفقتر بودم. آن زمان خیلی جوان و خام بودم.»
در پاسخ به سوالی درباره مواجهه با سانسور در چین، چان گفت: «کار با شرکتها بسیار دشوار است. اگر بتوانم آن را تحمل کنم، هر چیزی را میتوانم تحمل کنم.» او افزود که محدودیتهای بودجه، بازیگران، استودیوها یا سانسور باعث میشود فیلمسازان خلاقتر شوند.
پس از هالیوود، چان شرکت Applause Pictures را تأسیس کرد که در دو سال و نیم ۱۰ فیلم ساخت که بیشتر آنها ترسناک بودند، از جمله مجموعه «چشم» و فیلمهای ترسناک «سه» که کارگردانانی چون پارک چان-ووک، مییکه تاکاشی، کیم جی-وون و فروت چان را گرد هم آورد. او همچنین تهیهکننده اجرایی فیلم «یک روز بهاری خوب» برای کارگردان کرهای هور جین-هو بود. اما پروژه سهگانه عاشقانه با هور و ایوای شونجی از ژاپن سرمایهگذار پیدا نکرد.
چان درباره تصمیمش برای رفتن به چین گفت: «اگر این تلاش پانآسیایی را ادامه دهم، تمام عمرم را صرف ساخت فیلمهای ترسناک خواهم کرد.» اولین فیلم او در چین موسیقیال «شاید عشق» در سال ۲۰۰۵ بود.
در پاسخ به سوالی درباره نحوه برخورد با صحنههایی که خوب از آب درنمیآیند، چان گفت: «معمولاً خودشان را مجبور میکنم بارها و بارها اصلاح کنند.» او افزود که در خانه به همه میگوید «عالی است» اما با نویسندگان اینگونه نیست.
او به ۹ نویسنده فیلم «فرمانروایان جنگ» اشاره کرد و گفت نویسندگان شوخی میکنند که همه نویسندگان فیلمهای او در یک مینیبوس جا نمیشوند. «من نویسندهها را تا حد مرگ میدوشم و بعد سراغ نویسنده دیگری میروم. جامعه نویسندگان خیلی من را دوست ندارند، اما ساخت فیلم درباره محبوب بودن نیست.»
اگرچه چان به عنوان فیلمسازی که ژانرهای مختلف را تجربه کرده شناخته میشود، اما گفت دغدغههای مشابهی در تمام آثارش وجود دارد و به مثلثهای عشقی در فیلمهایش از جمله «آلن و اریک: بین سلام و خداحافظ»، «رفقای همدل»، «شاید عشق» و حتی «فرمانروایان جنگ» اشاره کرد که آن را مثلث عشقی میان سه برادر خواند.
او گفت: «ساخت هر فیلم پاسخی به سوالات زندگی من در آن مرحله است. به نوعی، من در ۳۶ سال گذشته در ذهنم همان فیلم را ساختهام.»




