پنجشنبه، ۲۸ آبان ۱۴۰۵
سینماگیک
اخبار و تحلیل ها

پدرو پاسکال در «بهموث!»؛ نقش درخشان و منتظرشده برای اسکار و جامعه لاتین‌ها

پدرو پاسکال با نواختن ویولنسل در فیلم «بهموث!» فرصتی جدی برای کسب جایزه اسکار به دست آورده است. این فیلم که اولین اثر بلند تونی گیلروی پس از «میراث بورن» در سال ۲۰۱۲ است، جمعه شب در سالن آلیس تالی به

۵ دقیقه مطالعه۲۴ بازدید۰ دیدگاه
پدرو پاسکال در «بهموث!»؛ نقش درخشان و منتظرشده برای اسکار و جامعه لاتین‌ها

پدرو پاسکال با نواختن ویولنسل در فیلم «بهموث!» فرصتی جدی برای کسب جایزه اسکار به دست آورده است. این فیلم که اولین اثر بلند تونی گیلروی پس از «میراث بورن» در سال ۲۰۱۲ است، جمعه شب در سالن آلیس تالی به عنوان اثر اصلی جشنواره فیلم نیویورک به نمایش درآمد. پاسکال نقش الکس سریان، نابغه کودکی از خانواده‌ای از موسیقیدانان استودیویی لس‌آنجلس را بازی می‌کند که پس از ۲۰ سال تور کنسرت به خانه بازمی‌گردد تا موسیقی متن فیلم‌های هالیوودی را ضبط کند.

پاسکال در این فیلم نمایشی زیبا و درونی ارائه می‌دهد که یکی از بهترین اجراهای او در سینما محسوب می‌شود. نکته قابل توجه این است که کارگردان فیلم، تونی گیلروی، فیلم را بر اساس حالات چهره پاسکال در سکوت ساخته است، جایی که هیچ دیالوگی رد و بدل نمی‌شود اما احساسات عمیق شخصیت از نگاه‌ها و حرکات ظریف او به خوبی منتقل می‌شود.

پاسکال شهرت خود را از سینما به دست نیاورده است. او در حدود ۴۰ سالگی با نقش اوبرین مارتل در سریال «بازی تاج و تخت» به شهرت رسید؛ شخصیتی محبوب اما کوتاه‌مدت در تاریخ تلویزیون. پس از آن در سریال‌های «نارکوس»، «مندالورین» و «آخرین ما» حضور داشت و به عنوان یک چهره محبوب اینترنتی شناخته شد. با این حال، استعداد و عمق بازی او گاهی در سایه محبوبیتش کمتر دیده شده است.

در فیلم اکشن-کمدی ۲۰۲۲ «وزن غیرقابل تحمل استعداد عظیم»، پاسکال نقش جاوی، میلیاردر طرفدار نیکولاس کیج و شاید رئیس یک کارتل را بازی کرد و در هر صحنه‌ای که حضور داشت، توجه را به خود جلب کرد، اما این اجرا به اندازه کافی مورد توجه قرار نگرفت.

فیلم‌های کوتاه «راه عجیب زندگی» به کارگردانی پدرو آلمودوار، «ماتریالیست‌ها» از سلین سونگ و «ادینگتون» از آری آستر به پاسکال فرصت‌های بیشتری دادند، اما «بهموث!» ساخته گیلروی او را به عنوان یک بازیگر غیرقابل انکار معرفی می‌کند.

فیلم با ساختار فلش‌بک روایت می‌شود؛ هر بار که الکس سریان شروع به نواختن یک قطعه موسیقی متن فیلم می‌کند، موسیقی او را به خاطرات و شرایطی می‌برد که باعث شده از خانه فرار کند. پاسکال این خاطرات را به صورت مستقیم بیان نمی‌کند بلکه در نگاه‌ها، مکث‌ها و تغییرات جزئی در حالت بدنش احساس می‌شوند و این لحظات اوج اجرای او هستند.

اجرای پاسکال یادآور بازی جود لا در «کوه سرد» است که نمونه‌ای از اجرای آرام و در عین حال تأثیرگذار است که در فصل جوایز اسکار مورد توجه قرار گرفت. در این فیلم، شخصیت لا که یک سرباز زخمی است، در طول مسیر طولانی بازگشت به خانه کم حرف است اما بازی او به شدت مورد تحسین قرار گرفت. در «بهموث!» جنگی بیرونی وجود ندارد، بلکه درگیری ذهنی شخصیت با پدر و برادرش است.

تصویر خبر

اولیویا وایلد نیز در این فیلم نقش قابل توجهی دارد؛ او به عنوان معشوقه سابق الکس که نمی‌تواند از او جدا شود، حضوری پرقدرت و تأثیرگذار دارد که یادآور بازی کامرون دیاز در «آسمان وانیلی» است. این نقش نیز شایسته توجه و جوایز است.

اما ستاره واقعی «بهموث!» موسیقی متن آن است. گیلروی از نه آهنگساز مختلف دعوت کرده تا هر کدام موسیقی یک فیلم خیالی درون فیلم را بسازند. این تیم شامل مایکل ایبلز، امیلی بیر، لوکاس فرانک، مایکل جیاکینو، جیمز نیوتن هاوارد، هنری جکمن، نامی ملوماد، براندون رابرتز و آلن سیلوستری است. این موسیقی‌ها در سبک‌ها و دوره‌های مختلف حرکت می‌کنند و با خاطرات شخصیت اصلی هماهنگ هستند.

فیلم به جامعه موسیقیدانان استودیویی لس‌آنجلس ادای احترام می‌کند که گیلروی معتقد است در حال از بین رفتن است. با تغییر قوانین آکادمی اسکار در سال ۲۰۲۴، تا سه آهنگساز می‌توانند به طور جداگانه جایزه موسیقی متن را دریافت کنند، اما نه همه نه نفر؛ بنابراین احتمال دارد فیلمی درباره موسیقی و موسیقیدانان به دلیل مسائل مربوط به تعداد آهنگسازان از این بخش کنار گذاشته شود.

«بهموث!» فیلمی نیست که همه آن را بپسندند. این فیلم شبیه «تار» است و درباره شخصیتی است که استعداد و آسیب او از یک منبع سرچشمه می‌گیرد. برخی ممکن است داستان فیلم در فیلم را بیش از حد هوشمندانه بدانند و برخی دیگر اوج داستان را کوچک ارزیابی کنند. اما در پس همه این‌ها، ایده‌ای ساده و دردناک درباره عشق و توقعات انسانی وجود دارد که نشان‌دهنده نبوغ فیلمنامه‌نویس است.

این فیلم در میانه ماه میراث فرهنگی لاتین‌ها به نمایش درآمد و برای جامعه لاتین که سال‌هاست از پدرو پاسکال حمایت می‌کنند، این موفقیت دیرهنگام اما ارزشمند است.

نگاهی به پیشینیان او نشان می‌دهد که تنها خوزه فرر، بازیگر پورتوریکویی، برای «سیرانو دو برژراک» اسکار بهترین بازیگر نقش اول را برده است و پس از ۷۵ سال هنوز تنها لاتین برنده این جایزه است. آنتونی کوئین دو بار اسکار نقش مکمل گرفت اما هرگز جایزه نقش اول را نبرد. ادوارد جیمز اولموس، دمیان بیشیر، کولمن دومینگو و واگنر مورا نیز نامزد شده‌اند اما برنده نشده‌اند. جان لگویزامو که اخیراً جایزه دستاورد حرفه‌ای را دریافت کرده، ممکن است امسال برای اولین بار نامزد اسکار شود.

اکنون زمان آن است که به اجرای پدرو پاسکال توجه کنیم و او را در این راه حمایت کنیم.

«بهموث!» از ۴ دسامبر اکران خواهد شد.

دیدگاه شما