در 29 آوریل 1992، مأموران صحنه جرم در ایتالیا گلولهای 22 کالیبر با علامت “H” را در باغچه خانه پیِترو پاچیانی، کارگر مزرعهای در توسکانی، کشف کردند. پاچیانی بعدها با نام “هیولای فلورانس” شناخته شد. حالا، پس از گذشت حدود 34 سال، استفانو سولیمای کارگردان ایتالیایی که پرونده حلنشده این قاتل سریالی را برای نتفلیکس بازسازی میکند، در یک لوکیشن شلوغ در حومه رم مشغول فیلمبرداری فصل دوم این سریال است.
سولیمای ایتالیایی در حال ضبط صحنههای کلیدی سه قسمت جدید از مجموعه «هیولای فلورانس» است که به وقایعی میپردازد که منجر به کشف مدرکی مهم و محکومیت پاچیانی به اتهام هشت قتل زوجها در خودروهای اطراف فلورانس شد؛ پروندهای که ایتالیا را از اواخر دهه 1960 تا میانه دهه 1980 در ترس فرو برد. هرچند پاچیانی پس از مدتی با پیشرفتهای علمی تبرئه شد، اما پرونده همچنان پیچیده باقی مانده است.
خانه روستایی واقعی پاچیانی در مرکاتاله وال دی پزا، جنوب فلورانس، به دقت بازسازی شده و صحنههای دادگاه نیز در دادگاه امنیتی فلورانس که دادگاه تاریخی سال 1994 در آن برگزار شد، فیلمبرداری شده است.
پلیس اتهام را به گروهی به نام «دوستان اسنک» به رهبری پاچیانی نسبت داد، اما او پیش از شروع دادگاه دوم درگذشت. دو نفر از همدستانش به مشارکت در برخی قتلها محکوم شدند.
فصل دوم سریال که در اکتبر 2025 به پربینندهترین سریال نتفلیکس در هفته اول انتشار تبدیل شد، بر روی رهبری «دوستان اسنک» و بهویژه شخصیت پاچیانی تمرکز دارد. این شخصیت در دادگاهی طولانی در سال 1994 به جرم قتل شش زوج و تجاوز به دو دخترش محکوم شد، اما حکم بعداً لغو شد و او در سال 1998 در سن 73 سالگی بر اثر حمله قلبی درگذشت.
این مجموعه محدود به شکل آنتولوژی ساخته شده و سولیمای کارگردان، همراه با نویسنده لئوناردو فاسولی و فیلمبردار ایتالیایی پاولو کارنرا، که پیشتر در پروژههایی مانند «گومورا» همکاری داشتند، آن را تولید میکنند. سولیمای همچنین کارگردانی فیلمهای هالیوودی مانند «سیکاریو: روز سرباز» و «بدون پشیمانی» را در کارنامه دارد.

تغییرات فصل دوم و چالشهای روایت
سولیمای درباره فصل دوم میگوید: «داستان در یک قوس روایی بزرگ که حدود 20 سال جستجوی هیولا را در بر میگیرد، روایت میشود. در فصل اول به سرنخهای مربوط به ساردینیا پرداختیم و افراد متهم و محاکمهشده را بررسی کردیم. اما در این فصل دوم، تمرکز بر پاچیانی و گروهش است که رسانهها آنها را «دوستان اسنک» نامیدهاند.»
او این فصل را بهطور کامل متفاوت میداند و میگوید: «این دو بخش را میتوان بهصورت مستقل دید، هرچند در چارچوب کلی جستجو قرار دارند. پاچیانی چهرهای شناختهشده و بحثبرانگیز است. او در دادگاه اول محکوم و سپس تبرئه شد و دوباره از طریق همدستانش به عنوان هیولای فلورانس متهم شد.»
سولیمای درباره ساختار داستانی میگوید: «با وجود اینکه داستان از سال 1951 تا 1996 را در بر میگیرد، ساختار روایت خطیتر است چون این بار تنها یک مظنون اصلی داریم. این روایت شامل مجموعهای از تصادفات است که البته برای اثبات جرم کافی نیستند و هنوز محل بحثاند.»
او درباره مواجهه با پروندهای که هنوز باز است، توضیح میدهد: «از نظر قانونی، هیچ متهم قطعی برای هشت قتل وجود ندارد. حتی با وجود محکومیت برخی از «دوستان اسنک»، سه پرونده قتل دوگانه هنوز بدون مجرم قطعی است. ما بر اساس اسناد رسمی و مصاحبه با بازماندگان و بازپرسها کار کردیم تا داستانی دقیق و مستند روایت کنیم.»
سولیمای چالش اصلی را در روایت دیدگاه بازپرسها میداند و میگوید: «باید باور کنیم آنچه آنها باور داشتند. روایت 16 قربانی خشونت را با هیولاهای متفاوت تطبیق دهیم و تعادل بین دقت تاریخی و ساختار سینمایی را حفظ کنیم. مهمتر از همه، باید از قضاوت اخلاقی درباره داستان و شخصیتها پرهیز کنیم.»

تمرکز بر روابط انسانی و ابعاد روانی
سولیمای میگوید ساختار خطیتر به او اجازه میدهد تا تنش داستانی را افزایش دهد و به روابط انسانی بپردازد: «این فقط درباره پاچیانی نیست، بلکه درباره رابطه پدر و دختر، مادر و دختر و ارتباطات او با دوستان اسنک است. این روابط انسانی هستند که پاچیانی را به موجودی هیولاگونه تبدیل میکنند، نه لزوماً هیولای فلورانس.»
او در نهایت میگوید: «هدف ما بازسازی تمام نسخههای مختلف این داستان است تا مخاطب هر بار باور کند که در مسیر درست است. در این داستان چندین هیولا وجود دارند که همه نمیتوانند هیولای فلورانس باشند، بلکه برخی صرفاً هیولاهای انسانیاند.»




