لی یون چان، کارگردان تایوانی، پس از دو دهه دوری از فیلمسازی بلند، با فیلم «عادی بودن» به دنیای سینما بازگشته است. این فیلم تنها نماینده تایوان در بخش رقابتی جشنواره بین‌المللی فیلم بوسان است.
لی یون چان اولین فیلم بلند خود را در سال ۲۰۰۵ با عنوان «پری کفش» ساخته بود و اخیراً سریال «زنان در تایپه» را برای دیزنی پلاس کارگردانی کرده است. عنوان فیلم به زبان ماندارین به معنای «یک فرد مفید» است. لی در گفت‌وگو با رسانه‌ها گفته است: «بعد از این همه سال دوباره فیلم ساختن، انتخاب شدن در بخش رقابتی و آوردن بازیگران به بوسان، احساس می‌کنم واقعاً مفید هستم.»
خلاصه داستان
فیلم داستان یو جی، دانشجوی دانشگاه و طراح وب است که شب هنگام از محل کار پاره‌وقت به خانه بازمی‌گردد و موتور سیکلتش توسط یک خودرو تصادف می‌کند. راننده مسن که از این حادثه عذاب وجدان دارد، خانه‌اش را به یو جی واگذار می‌کند و هزینه‌های درمان و زندگی او را ماهانه پرداخت می‌کند. خانواده یو جی که از نظر مالی و روحی در آستانه فروپاشی هستند، به تدریج با هم شام خوردن‌های مشترک دوباره به هم نزدیک می‌شوند و یو جی نیز رابطه نزدیکی با فیزیوتراپیست خود، یی-هان، برقرار می‌کند. اما این خوشبختی شکننده دوام نمی‌آورد.
فرآیند ساخت و بازیگران
لی یون چان می‌گوید داستان فیلم حدود ده سال پیش و در دوران بزرگ کردن فرزندانش شکل گرفت. پس از شروع تمرین بازیگران، فیلمبرداری طی ۴۲ روز انجام شد. برای بازیگران ویبر یانگ، چانگ شی اینگ و جونیور شی، حضور در جشنواره بوسان تجربه‌ای تازه است. پیش از فیلمبرداری، اعضای خانواده نقش‌آفرین با هم خرید می‌رفتند، آشپزی می‌کردند و حتی با ویلچر به کوهنوردی می‌رفتند تا راحتی و صمیمیتی که لی می‌خواست در فیلم نشان دهد شکل بگیرد.
لی می‌گوید: «می‌خواستم داستان یک خانواده عادی شهری را روایت کنم که در تلاشند زندگی کوچک خود را ادامه دهند و ببینم وقتی یکی از اعضایشان حادثه‌ای می‌بیند چه اتفاقی رخ می‌دهد.» او فیلم را در ریتم‌های زندگی روزمره تایپه، از صدای آشنای کامیون‌های زباله تا رفت‌وآمد روزانه مترو، پایه‌گذاری کرده است. «این‌ها چیزهایی هستند که در زندگی روزمره با آن‌ها مواجه می‌شویم.»
دیدگاه بازیگران
ویبر یانگ که نقش پدر کم‌حرف و بیکار سه ساله را بازی می‌کند، می‌گوید هنگام مواجهه با فیلمنامه در میانه بحران میانسالی بوده است: «احساس می‌کردم همه چیز را دارم اما گم شده و نگران بودم و نمی‌دانستم بعدش چه می‌شود.» این نقش به او نشان داد که برخی از موقعیت‌های فیلم چقدر جهانی هستند، از مشکلات ارتباطی زوج‌ها تا فشارهای اجتماعی و سوالاتی که افراد درباره جایگاه خود در جهان می‌پرسند.
چانگ شی اینگ که نقش مادر را بازی می‌کند، می‌گوید پیچیدگی احساسی این نقش به او دیدگاه‌های جدیدی درباره خانواده، ازدواج و خودش داده است. «خوش‌شانس هستم که هر نقش متفاوت به من اجازه می‌دهد زندگی متفاوتی را تجربه کنم.»
جونیور شی که نقش جوانی را بازی می‌کند که پس از تصادف فلج شده است، برای آماده‌سازی نقش، ویلچر مدرسه را قرض گرفت و سطح دید خود را در زندگی روزمره تغییر داد تا بهتر بتواند جهان را از دید یک کاربر ویلچر درک کند. این تجربه به او درک عمیق‌تری از بازیگری داد و امیدوار است در آینده نقش‌های اکشن یا رزمی بازی کند.
ویبر یانگ درباره نقش‌هایی که دوست دارد در آینده بازی کند می‌گوید: «می‌خواهم نقش یک بی‌خانمان را بازی کنم تا نشان دهم رسیدن به پایین‌ترین نقطه زندگی یعنی چه و واقعیت‌های جامعه معاصر را بازتاب دهم.»
پیام فیلم و برنامه نمایش
لی یون چان می‌گوید هدفش ثبت صادقانه اتفاقاتی است که برای یک خانواده عادی پس از یک حادثه رخ می‌دهد. «چون داستان عادی است و شبیه زندگی همه ما، فکر می‌کنم می‌تواند مردم را تحت تأثیر قرار دهد.»
تهیه‌کننده اینچ لین و نماینده فروش جهانی ماندارین ویژن، دزموند یانگ، می‌گویند اگرچه فیلم برای مخاطبان عام ساخته نشده، اما موضوع جهانی ترمیم روابط خانوادگی می‌تواند مخاطبان خود را پیدا کند. پس از اکران جهانی در جشنواره بوسان، فیلم در جشنواره‌های بین‌المللی فیلم توکیو و جشنواره فیلم گلدن هورس به نمایش درمی‌آید و سپس در تاریخ ۱۳ نوامبر به صورت سینمایی در تایوان اکران خواهد شد.
