کوین فایگی، رئیس استودیوهای مارول و مدیر خلاقیت این کمپانی، به عنوان پیشگام سال بنیاد ویلی راجرز در مراسمی ویژه مورد تجلیل قرار گرفت. در این مراسم که در هتل بورلی هیلتون برگزار شد، آلن برگمن، رئیس دیزنی اینترتینمنت، با اشاره به دستاوردهای فایگی، او را مردی بزرگ و بسیار فروتن معرفی کرد که طی ۱۷ سال، تهیهکننده ۳۸ فیلم بوده است که مجموع فروش گیشه آنها بیش از ۳۵ میلیارد دلار بوده است.
از این میان، ۱۲ فیلم بیش از یک میلیارد دلار فروش داشتهاند و سه فیلم نیز هر کدام بیش از دو میلیارد دلار فروش کردهاند. کوین فایگی به عنوان معمار دقیقترین و به هم پیوستهترین دنیای سینمایی تاریخ فیلم شناخته میشود.
در این مراسم، بازیگر «نگهبانان کهکشان» کریس پرت و نویسنده-کارگردان جان فاورو نیز حضور داشتند و از فایگی تقدیر کردند. آهنگساز مایکل جیاکینو به دلیل بیماری به صورت ویدیویی شرکت کرد. همچنین لوئیس د اسپوزیتو و بازیگران مارول از جمله رابرت داونی جونیور، کریس ایوانز، هیلی اتول، کریس همسورث، پل بتانی، هیلی استاینفلد، پدرو پاسکال و ونسا کرابی نیز پیامهای تبریک خود را به صورت ویدیویی ارسال کردند.
کریس پرت در سخنرانی خود گفت: «او به فیلمها باور دارد و حتی بیشتر از آن به کسانی که فیلمها را میسازند ایمان دارد.» این رویداد موفق شد ۱.۹ میلیون دلار برای صندوق کمک به پیشگامان ویلی راجرز جمعآوری کند که به اعضای جامعه نمایش فیلم که نیازمند کمک هستند، یاری میرساند.
جان فاورو نیز درباره علاقه شدید فایگی به سینما گفت: «او عاشق فیلم است. حتی در ماشینش به موسیقی متن فیلمها گوش میدهد و هنگام رانندگی در بزرگراه ساحلی، موسیقی متن فیلم ‘فرنگالی’ را با صدای بلند پخش میکند.»
فایگی که به خاطر علاقهاش به کلاههای بیسبال سفارشی شناخته شده است، در پایان مراسم با تواضع سخن گفت و خاطرات کودکی خود را در سینمای ریالیتو در نیوجرسی به یاد آورد: «نشستن در تاریکی، خوردن شیرینی تویزلرز، من آنجا شیفته سینما شدم.»
او درباره اهمیت تجربه سینمایی گفت: «زیر همه فناوریها و جلوههای ویژه، سالها کار از توسعه تا پستولید، در نهایت این است که گروهی از افراد با هم چیزی میسازند و گروهی دیگر در تاریکی مینشینند و آن را تجربه میکنند. این فرایند کامل یک فیلم است.»
فایگی افزود: «بخش نهایی و حیاتی این همکاری، مخاطبان هستند. فیلمها دعوتی هستند برای تجربه داستانی به صورت جمعی. وقتی فیلمی ارتباط برقرار میکند و جمعیت با هم تشویق، خنده و گریه میکنند، آن احساس مشترک آخرین مرحله فرایند است. این همان جادوی واقعی سینماست؛ حتی میتوان گفت بدون آن، فیلم واقعی وجود ندارد.»




