جولی برتوچلی، فیلمساز فرانسوی که فیلم «درخت» او در سال ۲۰۱۰ جشنواره کن را به پایان رساند، اعلام کرد که پروژه اقتباسش از رمان «کفشهای ایتالیایی» نوشته هنینگ مانکل پس از دزدیده شدن فیلم توسط یک تهیهکننده کانادایی متوقف شده است. او همچنین از برنامهاش برای ساخت فیلم جدیدی در هند خبر داد.
برتوچلی این سخنان را در کلاس استادی با موضوع «از شاهد تا تغییر: مسئولیت اجتماعی سینمای مستند» در جشنواره بینالمللی فیلم هند (IFFI) در گوا بیان کرد. این جلسه با مدیریت فیلمساز هندی هاوبام پابان کومار برگزار شد.
او در پاسخ به سوالی از حضار گفت که پنج سال پیش قصد داشت رمان مانکل را به فیلم تبدیل کند. او فیلمنامه را نوشت و بازیگران را انتخاب کرد و قرار بود فیلم در کانادا فیلمبرداری شود، اما همه چیز با شیوع پاندمی متوقف شد. برتوچلی گفت: «در واقع یک تهیهکننده بد کانادایی فیلم را از من دزدید.» او نام این تهیهکننده را فاش نکرد و توضیحات کامل را نداد، اما افزود مجبور شد پروژه را لغو کند و چهار تا پنج سال تلاشش بینتیجه ماند چون فیلم از او گرفته شد.
او خطاب به دیگر کارگردانان حاضر گفت: «این مبارزهای با خودت است، چون باید کار کنی، حتی وقتی افسردهای یا شک داری، باید ادامه دهی چون تنها چیزی که تو را کارگردان میکند، ادامه دادن و حفظ اشتیاق است.»
برتوچلی در حال نوشتن فیلم جدیدی است که داستان زنی فرانسوی ساکن بمبئی را روایت میکند که به تدریج بیناییاش را از دست میدهد و با پسرش که نیمه هندی و نیمه فرانسوی است، سفری آخر را آغاز میکند. او قصد دارد این فیلم را در هند بسازد و گفت: «برای اولین بار است که به هند میآیم اما مدتهاست که به فرهنگ و کشور شما احترام میگذارم.»
او همچنین در حال تکمیل یک مستند دیگر به نام «درس ویولن» است که درباره معلم ویولنی در پانتین، حومه پاریس است و پس از پخش در تلویزیون فرانسه در سپتامبر، قرار است در سینماهای فرانسه اکران شود. او امیدوار است این مستند را به همراه یکی از فیلمهای «درخت» یا «از وقتی اوتار رفت» در بمبئی نمایش دهد.
برتوچلی که دو دوره رئیس انجمن نویسندگان مستند فرانسه (La Scam) بوده، جایزه مستند چشم طلایی را در کن ایجاد کرده که برندگان هندی آن شامل «شبی از دانستن هیچچیز» ساخته پایال کاپادیا و «تمام آنچه نفس میکشد» ساخته شاونک سن هستند. او همچنین مؤسسه سینماتک مستند در پاریس را تأسیس کرده که قصد دارد نمایشگاهی از مستندهای هندی برگزار کند.
وقتی از او پرسیده شد آیا مستند مسئولیت اجتماعی دارد، پاسخ داد: «قطعاً مسئولیت بزرگی دارد چون فیلم میتواند زندگی کسی را تغییر دهد.» او به فیلم «مدرسه بابل» اشاره کرد که کلاس کودکان تازهوارد به فرانسه را دنبال میکند و تأثیر زیادی بر نگرش دانشآموزان نسبت به همکلاسیهای مهاجر داشت و به حفظ این کلاسها کمک کرد. او گفت: «با این فیلم به وزارت آموزش گفتم فرانسه عالی است، پس به آن دست نزنید.»
در پاسخ به سوالی درباره جایگاه سینما در عصر هوش مصنوعی، برتوچلی گفت که این فناوری میتواند در کارهای کوچک مثل صداگذاری مفید باشد، اما خودش از هوش مصنوعی متنفر است. او دلیلش را خطر فراموشی حافظه و تفکر مستقل، سرقت حقوق نویسندگان و همچنین آسیبهای زیستمحیطی شدید آن عنوان کرد.
او مستند را آخرین خط دفاعی سینما دانست چون «وقتی مستند میبینی، واقعیت و حقیقت وجود دارد» و پیشبینی کرد «قرن بیست و یکم قرن مستند خواهد بود.»
برتوچلی حدود ۱۵ سال به عنوان دستیار کارگردانهایی چون کریشتوف کیشلوفسکی، برتراند تاورنیر و اوتار یوسلیانی فعالیت کرد و سپس به ساخت مستند پرداخت. اولین فیلم داستانی او «از وقتی اوتار رفت» که در گرجستان فیلمبرداری شده، جایزه بزرگ هفته منتقدان کن و سزار بهترین فیلم اول را دریافت کرد. آثار مستند او شامل «مدرسه بابل»، «آخرین اخبار از کیهان» و «جین کمپیون، زن سینما» هستند. فیلم «درخت» با بازی شارلوت گینزبور بیش از ۱۵ سال پیش در جشنواره IFFI نمایش داده شد اما او به دلیل بارداری هشت ماهه نتوانست حضور یابد.
او جلسه را با اشاره به برادران لومیر که اپراتورهایشان در سراسر جهان به فیلمبرداری زندگی روزمره میپرداختند، به پایان رساند و گفت: «سینما با مستند متولد شد و با مستند خواهد مرد.»




