جِیسی ترومپیز، فیلمساز ونزوئلایی، پس از سالها دوری از کشورش و مواجهه با بحرانهای اقتصادی و سیاسی عمیق ونزوئلا، مستند «سه خانه» را ساخت که روایتگر زندگی روزمره خانوادههایی در حاشیههای اجتماعی و فرهنگی ماراکایبو است. او این فیلم را به شکل نامهای تصویری به دوست فیلمساز برزیلیاش ساخته است.
ترومپیز که در سال ۲۰۱۴ برای تحصیل در رشته فیلمسازی به کوبا رفت و سپس در ایتالیا و اندونزی فیلم کوتاه ساخت، به دلیل مشکلات پاسپورت و پاندمی کرونا حدود شش سال از ونزوئلا دور بود. وقتی به وطن بازگشت، با کشوری مواجه شد که به سختی میتوانست آن را توضیح دهد و همین موضوع او را به ساخت این مستند ترغیب کرد.
او ابتدا با موبایل در خیابانها فیلمبرداری میکرد اما به دلیل نگرانیهای امنیتی مادرش که خود فعال سیاسی مخالف دولت بود و شاهد بازداشت دوستانش بود، فیلمبرداری را به داخل خانهها منتقل کرد. مستند بر زندگی سه خانواده معمولی با درآمدهای محدود تمرکز دارد که در شرایط سخت ونزوئلا زیر فشارهای روزمره زندگی میکنند.
مادر ترومپیز نقش پررنگی در فیلم دارد و با وجود خطرات احتمالی، از او حمایت کرد و گفت اگر این فیلم بتواند به بهبود وضعیت سیاسی ونزوئلا کمک کند، ادامه دهد. ترومپیز که خود از جامعه آفرو-بومی است، معتقد است این جوامع نه تنها جغرافیایی بلکه از نظر سیاسی و فرهنگی در «حاشیه حاشیهها» قرار دارند.
او تاکید میکند که تصویر ونزوئلا در جهان بیشتر به کاراکاس محدود شده و هنر باید دیدگاههای متنوعتری را در بر بگیرد تا روایتهای پیچیدهتر و تحلیلیتری شکل بگیرد. تغییرات سیاسی سریع ونزوئلا باعث شده فیلم بارها بازنویسی و تغییر کند و ترومپیز میگوید فیلم خودش راهی برای بقا پیدا میکند.
اگرچه بسیاری از اطرافیانش از برکناری نیکلاس مادورو خوشحال شدند، او از دخالت آمریکا در این روند ناراضی است و معتقد است آزادی واقعی بدون مداخله خارجی حاصل نمیشود. ترومپیز وضعیت سیاسی ونزوئلا را همچنان پر از خشم و اندوه میداند و با وجود برخی بهبودهای کوچک، شرایط اقتصادی و سیاسی همچنان وخیم است.
مستند «سه خانه» قصد ندارد صرفاً یک دولت را نقد کند یا به اپوزیسیون کمک کند، بلکه میخواهد نشان دهد چگونه دولتها میتوانند به سرعت به فاشیسم و سرکوب تبدیل شوند و این وضعیت چه تاثیری بر زندگی مردم عادی دارد. ترومپیز میگوید حتی دولتهای چپگرا هم میتوانند فاشیست باشند و با مداخلات خارجی، دولتهای چپ و راست ممکن است متحد شوند.
ساخت این فیلم برای ترومپیز تجربهای عاطفی و دشوار بوده و او در حین تدوین بارها اشک ریخته و احساسات متضادی را تجربه کرده است. او میگوید فیلم بخشی از فرآیند تفکر و بازتاب او درباره وضعیت کشورش است.
مستند «سه خانه» با همکاری شرکتهای فیلمسازی آلامار (ونزوئلا)، پیسو ترس (جمهوری دومینیکن) و پیکسه آرانها (پرتغال) و حمایت موسسه فیلم دوحه و یوروداک کارائیب تولید شده است و در جشنواره فیلم ونکوور در بخش ویژهای برای پروژههای در حال ساخت به نمایش درآمده است.




