پنجشنبه، ۲۸ آبان ۱۴۰۵
سینماگیک
اخبار و تحلیل ها

جاویر جینر کارگردان باسکی فیلم «این تنهایی» را درباره افرادی که در درونشان فرو می‌ریزند روایت می‌کند

جاویر جینر، کارگردان باسکی، فیلم جدید خود «این تنهایی» (Esta Soledad) را در بخش کارگردانان تازه جشنواره فیلم سن سباستین در تاریخ ۲۳ سپتامبر به نمایش گذاشت. جینر که خالق و کارگردان مشترک سریال دیزنی+ «

۴ دقیقه مطالعه۲۲ بازدید۰ دیدگاه
جاویر جینر کارگردان باسکی فیلم «این تنهایی» را درباره افرادی که در درونشان فرو می‌ریزند روایت می‌کند

جاویر جینر، کارگردان باسکی، فیلم جدید خود «این تنهایی» (Esta Soledad) را در بخش کارگردانان تازه جشنواره فیلم سن سباستین در تاریخ ۲۳ سپتامبر به نمایش گذاشت. جینر که خالق و کارگردان مشترک سریال دیزنی+ «من، معتاد» است، بر اساس کتاب خودزندگی‌نامه‌ای‌اش با همین نام، این فیلم را ساخته است. بازیگر اصلی این سریال، اوریول پلا، جایزه بین‌المللی امی بهترین بازیگر مرد را دریافت کرد.

فیلم «این تنهایی» داستان لئو و لوریا را دنبال می‌کند که پس از پایان رابطه پنج ساله‌شان، باید یاد بگیرند چگونه به تنهایی در بیلبائو زندگی کنند. لئو که بازیگر ناکام است، برای تأمین مخارجش در یک فروشگاه مواد غذایی کار می‌کند و از پدر معلولش مراقبت می‌کند. لوریا نویسنده‌ای مضطرب است که به دنبال همراهی با یک زندانی سابق می‌گردد. هر دو باید با تنهایی و مشکلات حل‌نشده خود روبرو شوند و در دنیایی که گاهی بی‌رحم و ترسناک است، معنایی برای زندگی بیابند.

جینر درباره فیلم گفت: «این فیلم درباره افرادی است که کنترل زندگی‌شان را از دست می‌دهند. تنهایی شاید یکی از معدود چیزهای واقعاً دموکراتیک در زندگی باشد؛ اما منابعی که برای مقابله با آن داریم، دموکراتیک نیستند.»

در کنار اوریول پلا، مارینا سالاس، جما مارتینز، کای اچانیز و ایتزیار لازکانو نیز در فیلم حضور دارند. جینر فیلمنامه را با لوئیزا ماتینزو که یکی از تهیه‌کنندگان فیلم نیز هست، نوشته است. شرکت‌های تولید شامل بالانس مدیا انترتینمنت، فوگا د کورپوس، لا امبخادا تی‌وی و باساجاون فیلمک می‌شوند. فروش بین‌المللی فیلم توسط فیلمکس انجام می‌شود و اکران سینمایی آن در اسپانیا از ۳۰ اکتبر آغاز خواهد شد.

تصویر خبر

تصویر خبر

گفت‌وگو با جاویر جینر پس از نمایش فیلم

جینر در پاسخ به این پرسش که آیا فیلم درباره همه‌گیری تنهایی است، گفت: «من قصد نداشتم فیلمی درباره همه‌گیری تنهایی بسازم. ترجیح می‌دهم فیلمم بیشتر یک حالت احساسی باشد که پس از ترک سالن سینما در مخاطب باقی بماند.» او افزود که در دنیایی زندگی می‌کنیم که با وجود داشتن شغل، دوستان، شریک زندگی، تلفن‌های همراه و شبکه‌های اجتماعی، افراد عمیقاً تنها و خسته‌اند. این تضاد برای او جالب بوده است که چگونه با وجود ابزارهای فراوان برای ارتباط، افراد کمتر به واقعیت به هم متصل می‌شوند.

جینر درباره خودزندگی‌نامه‌ای بودن فیلم توضیح داد: «هر آنچه می‌نویسم به نوعی خودزندگی‌نامه‌ای است، اما نه به شکل مستقیم مثل کتاب «من، معتاد». در «این تنهایی» خودزندگی‌نامه‌ای در نگاه و احساسات است؛ غم، روابط خانوادگی، نوعی عشق، ترس از دست دادن کسی و حس سردرگمی در زندگی. برای من حقیقت احساسی مهم‌تر از روایت صرف است.»

او درباره نقش والدین غایب در فیلم گفت: «هر نسل نه تنها آسیب‌های نسل قبل را به ارث می‌برد، بلکه واژگان احساسی آن را نیز می‌گیرد، حتی آن چیزهایی که هیچ‌گاه برایشان کلمه‌ای وجود نداشته است. والدین در فیلم هیولا نیستند؛ حتی وقتی درد می‌آفرینند، فرزندانشان را دوست دارند و بهترین تلاششان را می‌کنند. اما دوست داشتن و دانستن چگونه دوست داشتن دو چیز متفاوت‌اند.»

جینر درباره همکاری مجدد با اوریول پلا گفت: «ما چیزی ارزشمندتر از فهمیدن یکدیگر داریم: اعتماد کامل. این اعتماد اجازه می‌دهد چیزهای عمیق‌تر و جالب‌تری خلق شود. پس از «من، معتاد» ما از لحاظ احساسی تجربه‌های سختی را با هم گذرانده‌ایم و حالا می‌توانیم در صحنه فیلم‌برداری بدون نیاز به صحبت زیاد، با یک نگاه یا کلمه به هم بفهمیم. اوریول بازیگری است که می‌تواند هم انفجاری و فیزیکی باشد و هم لحظاتی ظریف و دل‌شکن. او برای من برادری و شریک است.»

بیلبائو در فیلم نقش مهمی دارد و گاهی به عنوان شهری تنها، تاریک و زمخت به تصویر کشیده می‌شود. جینر در این باره گفت: «من نمی‌خواستم بیلبائو را به عنوان شهری غمگین نشان دهم بلکه به عنوان یک حالت ذهنی. می‌خواستم آنچه کمتر فیلمبرداری می‌شود را ثبت کنم؛ رطوبت، صدا، معماری، خاطره صنعتی و نوری که در عرض چند دقیقه تغییر می‌کند. این شهر جنبه‌ای فیزیکی دارد که گاهی بر بدن‌ها سنگینی می‌کند.» او افزود که برای لئو و لوریا، دنیای بیرونی همان است اما درونشان کاملاً تغییر کرده است. خیابان‌ها همانند گذشته‌اند اما معنای سابق را ندارند. او معتقد است شهرها وقتی ما رنج می‌بریم تغییر نمی‌کنند بلکه نگاه ما به آنها تغییر می‌کند و بیلبائو باید نسبت به غم آنها بی‌تفاوت باقی بماند؛ این بی‌تفاوتی است که در نهایت شهر را به شدت احساسی می‌کند.

دیدگاه شما