فیلم جدید دنی بویل با عنوان «Ink» داستان صعود روپرت مرداک در خیابان فلیت لندن و تصاحب روزنامه The Sun را روایت می‌کند. این فیلم که بر اساس نمایشنامه‌ای به همین نام نوشته جیمز گراهام ساخته شده، در جشنواره فیلم لندن به نمایش درآمد و قرار است از 11 دسامبر در سینماهای منتخب و از 8 ژانویه در نتفلیکس آمریکا و آمریکای لاتین منتشر شود.
گای پیرس در نقش روپرت مرداک جوان و جسور و جک اوکانل در نقش لری لمب، سردبیر روزنامه و خبرنگار طبقه کارگر که به مرداک در تبدیل The Sun به یک روزنامه مردمی کمک کرد، بازی می‌کنند.
بازسازی دقیق فضای سال 1969 لندن
فیلم در سال 1969 لندن اتفاق می‌افتد و دنی بویل برای طراحی صحنه‌ها از طراحان همیشگی خود، گرت پوگ و کارسون مک‌کال، کمک گرفت. بویل خواستار بازسازی دوره‌ای بود که هم واقعی و هم جذاب و زنده به نظر برسد. آن‌ها به سبک تیترهای جذاب و کلیک‌خور روزنامه The Sun در آن زمان توجه ویژه‌ای داشتند.
خیابان فلیت امروزه بسیار متفاوت از سال 1969 است و بسیاری از ساختمان‌های آن دیگر وجود ندارند. دفتر مرکزی The Sun در سال 1969 در خیابان بووری قرار داشت که چاپخانه در زیرزمین آن بود، اما اکنون ساختمان‌های مدرن جای آن را گرفته‌اند. تیم تولید در نهایت مکانی در بروملی انگلستان پیدا کرد که با معماری متنوعش مناسب بازسازی دفتر روزنامه بود.
طراحی دقیق و زنده اتاق خبر
اتاق خبر فیلم بزرگ‌ترین چالش طراحی بود و به گفته مک‌کال، «مرکز عصبی» فیلم به شمار می‌رفت. بویل این فضا را به یک سفینه فضایی تشبیه کرده بود و بیشتر زمان فیلمبرداری در آنجا سپری شد.
برای واقعی جلوه دادن فضا، طراحی چیدمان اهمیت زیادی داشت. در آن دوره، اتاق خبر با سیستم مشخصی از صبح تا زمان تحویل نسخه نهایی کار می‌کرد که به تدریج به اوج شلوغی و فعالیت انسانی می‌رسید. تیم طراحی با مشاورانی که تجربه کار در فلیت استریت 1969 را داشتند همکاری کرد تا جریان کار و حرکت بازیگران به دقت برنامه‌ریزی شود. این فضا به شکل یک اکوسیستم واقعی طراحی شد.
با وجود بودجه محدود، تیم مجبور بود خلاق و صرفه‌جو باشد. برای افزایش حس اصالت، طراحان حتی از دود سیگار استفاده کردند تا بوی محیط واقعی‌تر شود. همچنین تلفن‌های چرخان، ماشین‌های تحریر قدیمی و دیگر وسایل آن دوره به کار گرفته شدند.
ماشین‌های لینوتایپ و دفتر لری لمب
یکی از چالش‌ها یافتن ماشین‌های لینوتایپ بود که The Sun برای صفحه‌آرایی به آن‌ها وابسته بود. این دستگاه‌ها بسیار کمیاب و ارزشمند هستند. بن بارینگتون گرووز، دکوراتور صحنه، موفق شد سه دستگاه لینوتایپ کاملاً عملیاتی را برای فیلم تهیه کند.
دفتر لری لمب به گونه‌ای طراحی شد که روند داستان او را نشان دهد؛ اتاق خبری کهنه و خسته اما کاربردی، و دفتر لری که به تدریج منزوی‌تر می‌شود. در صحنه‌های پایانی، لری تنها در دفترش دیده می‌شود که با تلفن صحبت می‌کند و این تصویر به خوبی تنهایی و انزوا را منتقل می‌کند.
تیم طراحی همچنین توانست تلفن دفتر لری را فعال کند تا بازیگران بتوانند شماره‌های فروش روزنامه را بشنوند و این جزئیات به واقع‌گرایی فیلم کمک کرد.
صحنه مترو و نوآوری‌های تصویری
در یکی از سکانس‌ها، روپرت مرداک در متروی لندن دیده می‌شود. با توجه به مدرن شدن مترو، تنها یک قطار از آن دوره در نزدیکی واتفورد وجود داشت که بخشی از موزه بود و اجازه فیلمبرداری محدود بود. برای ایجاد فضای شلوغ و پرهیجان، از دستگاه‌های باد قوی و روزنامه‌های پروازان استفاده کردند و با نورپردازی سریع و حرکت نور در طول قطار، حس سرعت بالا را ایجاد کردند.
در این فیلم از دوربین 360 درجه استفاده شده که برای برخی سکانس‌ها از جمله ربودن موریل مک‌کی به کار رفت. این تکنیک جسورانه و ریسک‌پذیر بود اما نتیجه موفقی داشت و به فضای فیلم انرژی خاصی بخشید.
