فیلم «اولین چشیدن تنهایی» ساخته گو یو، تصویری عمیق و احساسی از زندگی خانواده‌ای پس از از دست دادن عزیزشان ارائه می‌دهد. یکی از تأثیرگذارترین صحنه‌های فیلم، نه آن لحظه‌های اشک‌آلود، بلکه صحنه‌ای آرام و متمرکز است که در آن یوه، دختر خانواده، پس از مرگ پدرش، آخرین شیشه ترشی خانگی او را باز می‌کند و با طعمی تلخ و شیرین، به این واقعیت تلخ پی می‌برد که دیگر هرگز این لحظه تکرار نخواهد شد.
فیلم بیشتر بر جزئیات کوچک و روزمره تمرکز دارد که اهمیت زیادی در زندگی پس از فقدان دارند. هرچند نمایش درد عمیق سوگواری در برخی بخش‌ها کمی اغراق‌آمیز است، اما بخش عمده فیلم به شکلی صبورانه و با نگاهی دقیق به چگونگی بازسازی زندگی در غیاب فرد از دست رفته می‌پردازد. یوه، مادرش لونا و دختر نوجوانش مون، هر یک به نوعی با احساس رهایی و در عین حال اندکی احساس خیانت به خاطر ادامه زندگی کنار می‌آیند و در عین حال جای خالی مرد خانواده را در زندگی خود حفظ می‌کنند.
فیلم که به عنوان بخش پایانی سه‌گانه «منظره» گو یو شناخته می‌شود، با ساختار و تصویربرداری باشکوه، تضادی زیبا با روایت صمیمی داستان ایجاد می‌کند. این سه‌گانه که با فیلم «اقامت در کوهستان فوچون» آغاز و با «اقامت در کنار دریاچه غربی» ادامه یافته، هرچند شخصیت‌ها و داستان‌ها به طور مستقیم مرتبط نیستند، اما سبک مشترک و تصویرگری غم‌انگیز خانواده را حفظ کرده‌اند. «اولین چشیدن تنهایی» در جشنواره فیلم بوسان در بخش رقابتی اصلی به نمایش درآمد و بار دیگر توانایی کارگردان در خلق صحنه‌های گسترده و دوربین‌های شناور را به رخ کشید.
فیلم نسبت به آثار قبلی گو یو رویکردی عامه‌پسندتر دارد که می‌تواند توزیع جهانی وسیع‌تری برای آن فراهم کند، اما استفاده بیش از حد از ترانه‌های احساسی و موسیقی پیانوی سنگین، گاهی احساسات شخصیت‌ها را بیش از حد بیان می‌کند که از نقاط ضعف اثر به شمار می‌رود.
داستان فیلم درباره یوه است که پیش‌تر مدیر مد در پکن بوده و به تازگی همراه دخترش مون به آپارتمان خانوادگی در هانگژو بازگشته است. این خانه که سال‌ها محل زندگی لونا و همسر مرحومش بوده، فضایی وسیع با چشم‌اندازی زیبا به رودخانه کیانتانگ دارد و پر از یادگاری‌ها و اشیای قدیمی است که زندگی پرمحبت خانواده را به تصویر می‌کشد. حتی پس از مرگ، حضور مرد خانواده در این خانه حس می‌شود.
با این حال، زمان آن رسیده که بخشی از گذشته جای خود را به حال بدهد. لونا از یوه که اخیراً طلاق گرفته، می‌خواهد در زندگی و کار خود پیشرفت کند و خودش نیز به تدریج به رابطه‌ای جدید با مردی به نام شو باز می‌گردد و شادی‌ای را تجربه می‌کند که مدت‌ها فراموش کرده بود. در همین حال، مون که در آستانه بزرگسالی است، با چالش‌های مدرسه دست و پنجه نرم می‌کند و یوه باید بخشی از مسئولیت مادری را به او واگذار کند.
فیلمنامه گو یو به ظرافت این سه داستان را در هم می‌آمیزد تا آزادی‌های جدید هر زن مکمل دیگری باشد. تصویربرداری میکیا تاکیموتو با رنگ‌های آبرنگی در سایه‌های خاکستری و سبز، داستان‌ها را با حرکات آرام و گسترده دوربین به هم پیوند می‌دهد. بازی بازیگران اصلی بسیار هماهنگ و حساس است، به ویژه شی می‌جوان که نقش زنی بیوه را بازی می‌کند که در تلاش است بین سوگواری و پذیرش شادی‌های تازه تعادل برقرار کند. صحنه‌ای که او با شو در میدان عمومی می‌رقصد، ترکیبی از احساسات رمانتیک و غمگین را به زیبایی به نمایش می‌گذارد.
اگرچه موسیقی فیلم گاهی بیش از حد احساساتی و غم‌انگیز است، اما احساسات فیلم هرگز ساختگی یا بی‌روح به نظر نمی‌رسند و لحظات اغراق‌آمیز آن کاملاً انسانی و در مسیر رسیدن به آرامشی نرم و ملایم هستند.
