در فیلم «السینور»، اندرو اسکات نقش بازیگر واقعی ایان چارلسون را ایفا میکند که در حالی که به بیماری ایدز مبتلا بود، آخرین نقش خود را روی صحنه اجرا کرد. این فیلم به قلم استیفن برسفورد، داستانی عمیقاً احساسی و الهامبخش از زندگی چارلسون را روایت میکند که با شجاعت، صداقت و طنز با مرگ خود روبرو میشود. در تاریخ ۱۳ نوامبر ۱۹۸۹، چارلسون برای آخرین بار در تئاتر ملی لندن نقش هملت را بازی کرد، در حالی که بیماری ایدز را مخفی نگه داشته بود و کمتر از هزار نفر حاضر در سالن از وضعیت او مطلع بودند.
این فیلم بیوپیک که هماکنون در سینماها اکران شده، اندرو اسکات را بار دیگر در کنار اولیویا کلمن قرار داده است. کلمن این بار نقش مارگارت جانسون، پزشک معالج چارلسون را بازی میکند. برای بازسازی دقیق شخصیتهای واقعی و فضای دهه ۱۹۸۰، نادیا استیسی، سرپرست بخش گریم، نقش کلیدی داشت. او که اخیراً در جشنواره فیلم میدلبورگ تقدیر شده است، درباره رویکرد خود در این پروژه گفت: «وقتی با شخصیتهای واقعی سروکار داریم، باید نسبت به آنها همدل باشیم.»
استیسی دهه ۸۰ را دورهای دشوار برای بازسازی توصیف کرد، چرا که میتوانست به سرعت به کلیشه تبدیل شود. او افزود: «معمولاً همه تصور میکنند همه موهایشان فر بوده است. رویکرد من این است که آرایش و گریم نباید جلب توجه کند مگر اینکه بخواهیم این اتفاق بیفتد. داستان خودش را تعریف میکرد و من فقط باید سفر او را نشان میدادم و ما را به آن دوران میبردم بدون اینکه زیادهروی کنم.»

برای بازسازی چهره چارلسون، استیسی تلاش کرد تا نمایشی که اسکات ارائه میدهد را حفظ کند و در عین حال اصالت را رعایت کند. او توضیح داد: «اندرو را با موهای سیاه و چشمهای قهوهای میشناسیم، اما چارلسون موهای بلوند و چشمهای آبی داشت. نمیخواستیم تغییری ایجاد کنیم که مخاطب را دچار سردرگمی کند. با اندرو صحبت کردم و تصمیم گرفتیم به روشی عمل کنیم که بازیگران آن زمان خودشان موهایشان را رنگ میکردند.» به جای سفید کردن کامل موهای اسکات، استیسی به او هایلایتهای بلوند داد و از لنزهای تماسی آبی استفاده کرد تا ویژگیهای بارز چارلسون را به تصویر بکشد.
استیسی همچنین روند بیماری چارلسون را دنبال کرد؛ پس از مثبت شدن تست اچآیوی در سال ۱۹۸۶، رنگ پوست اسکات را تغییر داد و حلقههای تیره زیر چشم اضافه کرد. برای نشان دادن ضایعات سارکوم، از تاتوهای موقت روی بدن اسکات استفاده کرد.
اولیویا کلمن نیز برای بازی در نقش جانسون دچار تغییرات ظاهری شد. استیسی درباره چالش استفاده از کلاهگیس گفت: «وقتی کلاهگیس به کسی میزنید، مخاطب متوجه میشود. باید طوری باشد که از داستان دور نشود. از عکسهای مارگارت میدانستیم که مدل موی بلوند بابی داشته، پس همان را اجرا کردیم که موفق بود.» کلمن نیز تحقیقات زیادی انجام داد و اهمیت وفاداری به شخصیت را درک کرد. او گفت: «وقتی کلاهگیس را در اتاق گریم امتحان کردیم، چون مارگارت را دیده بودم، کاملاً آماده بودم.»

فیلم مرگ چارلسون را تمجید نمیکند و در انتخاب بازیگران نقشهای فرعی، از افرادی استفاده شده که او را میشناختند. دیوید رینتول، بهترین دوست واقعی چارلسون، نقش روح پدر هملت را بازی میکند و برخی بازیگران بیمارستان نیز دوستان واقعی او بودند. کلمن گفت: «همه کسانی که با ایان صحبت کردند، گفتند او بسیار بامزه و شوخطبع بود و همه مشتاق بودند در این پروژه شرکت کنند.»
در صحنه پایانی فیلم، جانسون به ملاقات چارلسون میآید و دوربین بیشتر روی واکنش او به اجرای چارلسون تمرکز دارد. اسکات با وجود خستگی و در روز تعطیل خود، برای اجرای این صحنهها حاضر شد و برای کلمن قطعاتی از هملت را اجرا کرد.
کلمن درباره اکران فیلم در جشنواره فیلم لندن گفت: «از شروع تا پایان گریه کردم و حتی به نفر کناریم دستمال تعارف کردم. دیدن او در این نقش و تلاشش برای آن بسیار تأثیرگذار بود. او فوقالعاده، بخشنده و دوستداشتنی است و اگر بخواهم فقط چند نفر را برای ادامه کارم انتخاب کنم، قطعاً او یکی از آنها خواهد بود.»
کلمن همچنین درباره واکنش قدرتمند به فیلم افزود: «فیلم به زیبایی یادآور قهرمانان گذشته است.»




