فیلم «دیگر» با بازی تام کروز که این روزها در سینماها اکران شده، در ابتدا با معرفی طولانی و پرزرقوبرق شخصیت دیکر راکول، یک سرمایهدار نفتی جاهطلب، شروع میشود. این بخش ابتدایی که با گریمهای اغراقآمیز و رفتارهای نامناسب شخصیت اصلی همراه است، به شدت کلیشهای و خستهکننده به نظر میرسد و تلاش سازندگان برای ایجاد بحثهای محیطزیستی به شکلی بسیار مستقیم و بیظرافت ارائه شده است.
با این حال، فیلم به لطف یک پیچش داستانی جالب، جذابیت خود را حفظ میکند. ناگهان مشخص میشود که تمام آنچه تا کنون دیدهایم، تمرین گروهی از بازیگران برای اجرای نمایشی به نام «احمقهای فسیلی» بوده است. این بخش از فیلم که به نوعی متا و خودآگاهانه است، تام کروز را در نقش کورتیس مارکسون، بازیگر اصلی نمایش، نشان میدهد که در تلاش برای یافتن ریتم طنزآمیز اثر است.
این تغییر دیدگاه، فرصتی برای نمایش عمق روانی بازیگر فراهم میکند و تضاد بین شخصیتهای نمایشی و واقعیت پشت صحنه را به تصویر میکشد. در صحنهای که کروز با کارگردان نمایش درباره تفاوت بین طنز و وقایع واقعی بحث میکند، جذابیت و انرژی بازیگری او به خوبی نمایان میشود و یادآور نقشهای شاخص او در فیلمهایی مانند «مگنولیا» و «چشمان کاملاً بسته» است.
این ساختار دو لایهای همچنین به درک بهتر دیدگاه کارگردان آلخاندرو گونزالس اینیاریتو درباره طنز کمک میکند. در عصری که بسیاری طنز را بیاثر میدانند، «دیگر» با نمایش یک اجرای نمایشی، نقدی تند و گزنده به مسائل جهانی و بحرانهای محیطزیستی ارائه میدهد. یکی از صحنههای برجسته فیلم، حضور دیکر در سازمان ملل است که با حرکات نمایشی و طنزآمیز، جامعه جهانی را به چالش میکشد.
در کنار این، شخصیت کنی، برادرزاده واقعی دیکر که سرمایهگذار نمایش است، نقشی کلیدی در پیشبرد داستان دارد. او با انگیزههایی پیچیده از جمله طلب بخشش و حفظ نام خانوادگی، حامی هنر و این پروژه نمایشی است. این موضوعات به طور غیرمستقیم به مشکلات واقعی استودیوی فیلمسازی و مالک جدید آن اشاره دارد.
فیلم با نمایی تاریک و دلهرهآور به پایان میرسد؛ تماشاگران در حالی که ماسکهای گاز به صورت زدهاند، سالن تئاتر را ترک میکنند و به دنیایی پساآخرالزمانی قدم میگذارند که در آن خیابانها غرق آب شده و نیروهای نظامی حضور دارند. این پایان تلخ، هم نمادی از فاجعه زیستمحیطی و هم خداحافظی با یکی از آخرین فیلمهای استودیوی بزرگ است.
اگرچه برخی عناصر داستانی مانند جستجوی کورتیس برای یافتن پرواز گمشده دخترش به خوبی پرداخته نشدهاند، اما فیلم با ارائه ایدههای نو و ساختاری متفاوت، از افتادن در دام دیالوگهای کلیشهای و بیروح جلوگیری میکند. این رویکرد یادآور فیلم برجسته چارلی کافمن «سینکدوشی، نیویورک» است که به بررسی حقیقت از طریق تئاتر میپردازد.
در نهایت، اضافه کردن لایهای از داستان درباره هنر و نمایش، «دیگر» را به فیلمی ضروری برای دیدن تبدیل نمیکند، اما برای علاقهمندان به سینما، طرفداران تام کروز و کسانی که به دنبال تجربهای متفاوت هستند، فرصتی جذاب برای تأمل و بحث فراهم میآورد.




