فیلم «سلوی» ساخته اولین فیلم بلند کارگردان تامیل، سیلش راثناکومار، در بخش ویژن-آسیا جشنواره بین‌المللی فیلم بوسان به نمایش درآمد. این فیلم داستان یک پرستار مراقبت در منزل را روایت می‌کند که شیفت کاری‌اش از ۱۲ ساعت به ۷۲ ساعت می‌رسد و زندگی او به یک آزمون طاقت‌فرسا تبدیل می‌شود.
آنجل پاتیل نقش اصلی را بازی می‌کند و همچنین از طریق کمپانی خود، Anahat Films، تهیه‌کنندگی فیلم را بر عهده دارد. راثناکومار فیلمنامه را با همکاری فیلمبردار بارگاو سریدار نوشت و تدوین فیلم توسط سریکار پراساد انجام شده است.
داستان فیلم و شخصیت اصلی
سلوی امیدوار است که به عنوان پرستار حرفه‌ای شناخته شود و در نهایت در سنگاپور مشغول به کار شود. وقتی دوست دوران کودکی‌اش، کاویتا، اقدام به خودکشی می‌کند، سلوی علاوه بر شیفت‌های خودش، شیفت‌های او را نیز بر عهده می‌گیرد و روزهایش را بین خانه‌های مختلف می‌گذراند و از خانواده‌هایی مراقبت می‌کند که شناخت چندانی از او ندارند.
راثناکومار درباره بحران شخصیت سلوی می‌گوید: «برای کسی مثل سلوی، بحران به شکل یک رویداد دراماتیک ظاهر نمی‌شود بلکه به تدریج و از طریق افزایش ساعات کاری، مسئولیت‌های اضافی و سازش‌های کوچک شکل می‌گیرد که به مرور غیرقابل تحمل می‌شوند.»
افزایش ساعات کاری از ۱۲ به ۲۴، سپس ۴۸ و نهایتاً ۷۲ ساعت، ساختار داستان را شکل داده است. در این روند، سلوی همیشه در دسترس دیگران است و کم‌کم فرصت ندارد که به عنوان یک فرد مستقل زندگی کند.
فضاسازی و تصویربرداری
فیلم با صحنه‌ای در ساحل آغاز می‌شود که سلوی و دوستانش در حال بادبادک‌بازی هستند و سپس به فضاهای داخلی خانه‌ها منتقل می‌شود که دنیای او را محدودتر نشان می‌دهد. کارگردان می‌گوید: «با بادبادک‌ها می‌خواستم امکان نگاه به بالا و تصور چیزی فراتر از شرایط فعلی زندگی را نشان دهم.»
تیم تولید زمان زیادی صرف یافتن خانه‌هایی کرد که حس زندگی واقعی را منتقل کنند و طبقه اجتماعی خانواده‌ها را نشان دهند. راثناکومار می‌گوید: «سلوی می‌تواند برای زندگی روزمره یک خانواده حیاتی باشد اما هرگز به عنوان عضوی از آن خانواده پذیرفته نمی‌شود.»
مسائل اجتماعی و نگاه کارگردان
اکثر پرستارانی که کارگردان ملاقات کرده از روستاهای دور به شهرها آمده‌اند تا کار کنند. او به سلسله مراتب در بخش مراقبت اشاره می‌کند که برخی پرستاران آموزش دیده و توانایی کار در خارج از کشور را دارند، در حالی که دیگران در شغل‌های ناامن و بدون شناخت کافی مشغول به کارند.
از آنجا که فیلمبردار در نوشتن فیلمنامه همکاری داشته، طرح دوربین از ابتدا مشخص بوده و فیلم همیشه از دیدگاه سلوی روایت می‌شود و مخاطب تنها زمانی اطلاعات جدید می‌گیرد که او متوجه آنها شود.
تجربه بازیگر و تهیه‌کننده
آنجل پاتیل، بازیگر نقش سلوی، پس از تحصیل در رشته طراحی و کارگردانی در مدرسه ملی درام هند، به بازیگری روی آورد و یکی از اصلی‌ترین تأمین‌کنندگان مالی خانواده‌اش شد. او در سال ۲۰۲۱ کمپانی Anahat Films را تأسیس کرد و ابتدا به تولید فیلم برای دیگران پرداخت.
پاتیل درباره شباهت زندگی خود با شخصیت سلوی می‌گوید: «در جامعه هندی، این رفتار که دیگران را بر خود مقدم بداریم تا حد خستگی مطلق، تحسین می‌شود. ما اطرافمان پر از سلوی‌های زیادی هستیم، چه مرد و چه زن.»
فیلمبرداری به ترتیب زمانی انجام نشد و بر اساس لوکیشن سازماندهی شد، بنابراین پاتیل برای حفظ هماهنگی ظاهری و صدای شخصیت سلوی در طول فیلم، به عکس‌های مستمر و تمرینات طولانی با گروه تکیه کرد.
او درباره سختی‌های همزمان بودن در نقش بازیگر و تهیه‌کننده می‌گوید که در پایان روز سختی در ساحل مارینا، هنگام ضبط صحنه پایانی، نگران بود که اگر این صحنه را از دست بدهند، امکان بازگشت نباشد و در نهایت با وجود اینکه کارگردان و فیلمبردار گفتند صحنه کافی است، او راضی نبود و از ناراحتی گریه کرد.
حمایت‌ها و چشم‌انداز آینده
«سلوی» در مارس ۲۰۲۶ به عنوان پروژه‌ای در حال ساخت در جشنواره هانگ‌کنگ-آسیا معرفی شد و از صندوق دریای سرخ حمایت مالی دریافت کرد. پاتیل درباره چالش‌های دریافت بودجه بین‌المللی می‌گوید که قراردادها پیچیده و انتظارها طولانی است و فیلمسازان هندی باید با کشورهای ثروتمند برای دریافت کمک مالی رقابت کنند.
راثناکومار به فیلم‌های مستقل تامیل اشاره می‌کند که توانسته‌اند مخاطب پیدا کنند و معتقد است چالش اصلی برای سینمای مستقل، رسیدن فیلم‌ها به دست مخاطبان است نه تمایل آنها به دیدن این آثار.
پاتیل که در سینمای هندی، مراکشی، تلوگو و تامیل فعالیت داشته، می‌گوید سینمای تامیل در دو سه سال اخیر فضای امیدبخشی برای صدای مستقل‌ها ایجاد کرده است.
در آینده، راثناکومار تهیه‌کنندگی فیلم «دختر متوسط» به کارگردانی پاتیل، فیلم کوتاه «شکوفایی» و فیلم «گولیات» به کارگردانی سریدار را بر عهده دارد و در حال توسعه کمدی «مرگ بی‌حادثه آقای سرینیواسان» است.
پاتیل پس از جشنواره بوسان قصد دارد به طور تمام‌وقت روی فیلمنامه علمی-تخیلی‌ای کار کند که شش سال است روی آن فعالیت دارد و می‌گوید دیگر مانند سلوی برنامه‌های خود را به تعویق نخواهد انداخت.
