بیل بور، کمدین مشهور که بیش از سه دهه در استندآپ کمدی فعالیت کرده، به خاطر بیان صریح و بیپرده مسائل سیاسی و اجتماعی شناخته شده است. در فیلم تازه آرون سورکین با عنوان «حسابرسی اجتماعی»، بور این رویکرد بیپرده خود را به شخصیت مارک زاکربرگ، بنیانگذار فیسبوک، معطوف کرده است.
بور در این فیلم نقش چارلی گاریگان را بازی میکند؛ شخصیتی خیالی که سرمایهگذار سابق فیسبوک و منتقد فعلی آن است. داستان فیلم ادامهای بر «شبکه اجتماعی» است و در دوران پاندمی روایت میشود، زمانی که یک خبرنگار تحقیقی قصد دارد تخلفات شرکت فیسبوک را افشا کند و زاکربرگ، که توسط جرمی استرانگ بازی شده، با مسئولیتهای خود در تحریک شورش ششم ژانویه در کنگره آمریکا دست و پنجه نرم میکند. چارلی به زاکربرگ سخت میگیرد و به او کمک میکند تا برای شهادت در مقابل کنگره آماده شود.
آرون سورکین پس از دیدن اجرای بور در نمایش برادوی «گلنگری گلن راس» اثر دیوید مامِت، که در آن بور نقش فروشنده عصبانی را داشت، به او پیشنهاد بازی در این فیلم را داد. بور از این پیشنهاد سورکین که با تواضع و احترام همراه بود، بسیار خوشحال شد.

بازی در نقش شخصیتی خیالی به بور اجازه داد بدون نیاز به تقلید از یک فرد واقعی، بر رابطه پیچیده بین چارلی و زاکربرگ تمرکز کند؛ رابطهای که شامل دوستی، همکاری تجاری و اختلاف است. او در این نقش، به بیان حقیقتهایی میپردازد که دیگران از گفتنشان طفره میروند و این برای او که سابقه استندآپ کمدی دارد، تجربهای چالشبرانگیز اما لذتبخش بود.
بازی مقابل جرمی استرانگ که به روش بازیگری متد معروف است، تجربهای متفاوت برای بور بود. آنها شش روز متوالی با هم کار کردند و این همکاری باعث شد حس واقعی بودن موقعیتهای فیلم بیشتر شود. بور درباره تفاوتهای روش بازیگری خود و استرانگ گفت که هر بازیگری سبک خاص خود را دارد و این تفاوتها به جذابیت صحنهها کمک کرد.
بور همچنین به تأثیر عمیق بازیگری بر احساسات شخصیاش اشاره کرد و گفت که در حین بازیگری احساسات سرکوب شده دوران کودکیاش را تجربه کرده و این تجربه برایش درمانگر بوده است. او با تمرینات تنفسی و ماساژ توانسته بخش زیادی از خشم دوران کودکی خود را کنترل کند و اکنون احساساتش را بهتر مدیریت میکند.
بیل بور در این فیلم با نگاهی انتقادی به نقش مدیران فناوری بزرگ میپردازد و معتقد است این افراد با عملکردشان کشور را به سمت نابودی اقتصادی و اجتماعی هدایت میکنند. او تأکید میکند که سرمایهداری بدون نظارت میتواند بسیار خطرناک باشد و این موضوع یکی از محورهای اصلی فیلم است.




