کانر استوری در فیلم «April X» که نخستین تجربه سینمایی او پس از موفقیت در سریال تلویزیونی «Heated Rivalry» است، نقشآفرینی قابل قبولی دارد اما نمیتوان گفت که درخشان ظاهر شده است. بازی او با تقلید از حالت اخم هریسون فورد در «Blade Runner» و چند المان دیگر از این کلاسیک علمیتخیلی، تلاش میکند داستانی جدی درباره کلونینگ انسان و قاچاق آن در آیندهای تیره و خاکستری را روایت کند، اما فیلمنامه فرصت چندانی برای بروز استعدادهای او فراهم نمیکند و بیشتر حس یک بازیگر حرفهای را میدهد که منتظر فرصتی بهتر است.
فیلم «April X» که توسط میشل کی. پاراندی در اولین تجربه کارگردانی بلند خود ساخته شده، با بودجه محدود توانسته از نظر فنی عملکرد قابل قبولی داشته باشد، اما فیلمنامه که با همکاری جک کولتر نوشته شده، ترکیبی از ایدههای پراکنده و کپیشده از آثار بهتر است که نتیجهای مبهم و کمجذاب به همراه دارد. این اثر در فضای ژانری مشابه فیلم «Hot Spot» ساخته آگنیشکا سموزینسکا قرار میگیرد که آن هم در پرداخت موضوع هویت انسانی در آینده موفق نبود.
داستان در محیطی شبیه به بلوکهای مسکونی خستهکننده و بتنی حومه بخارست روایت میشود که فیلم در همان لوکیشن واقعی فیلمبرداری شده است. تکنولوژیهای آینده در فیلم بیشتر حالت کثیف و سایهدار دارند تا نوآورانه و درخشان؛ مردم به شکل مخفیانه کلون میشوند و خاطرات و رویاها روی دستگاههای دادهای قدیمی ذخیره میشوند.
شخصیتهای اصلی، دوقلوهای باکستر (با بازی استوری) و آوریل (با بازی لیلی کروگ آلمانی) هستند که در شرایط سخت و با انجام کارهای غیرقانونی زندگی میکنند. باکستر در بازار سیاه اعضای بدن قاچاق میکند و آوریل توانایی خاصی در خواب دیدن دارد که رویاهایش را به دیگران میفروشد. این ایده که رویاها قابل معامله باشند، پیشتر در فیلمهایی مانند «Strange Days» دیده شده و در اینجا به خوبی بهرهبرداری نشده است.
داستان بیشتر روی باکستر متمرکز است که به دلیل فعالیتهای زیرزمینیاش با گانگستری به نام کلاین درگیر میشود و پس از ناپدید شدن آوریل، به دنبال یافتن او میرود. فیلم ناگهان پنج سال به جلو میرود و نشان میدهد که آوریل در قالب چندین کلون به عنوان کارگر جنسی درآمده است. سوال اصلی فیلم این است که آیا باکستر میتواند روح خواهرش را در یکی از این کلونها پیدا کند یا با استفاده از خاطرات ضبط شده او را بازسازی کند، اما شخصیتها آنقدر عمیق و گرم پرداخته نشدهاند که بیننده به آنها اهمیت دهد.
استوری با جدیت و نگاه سرد نقش خود را ایفا میکند اما دنیای فیلم هرگز به طور کامل زنده نمیشود. فیلمبرداری گسترده و طراحی صحنه خستهکننده اما دقیق، تصویری قابل قبول ارائه میدهد اما جزئیات و بافتهای داستانی که بتواند باورپذیری ایجاد کند، کم است. روایت داستان به اندازه کافی منسجم است اما زندگی و فعالیتهای باکستر آنقدر مبهم است که توجه کامل مخاطب را جلب نمیکند.
در نهایت، «April X» تصویری از یک دیستوپیای کسلکننده ارائه میدهد که شاید همین آیندهای باشد که باید از آن بترسیم، اما فیلم به هیچ وجه اثر ماندگاری در کارنامه بازیگر یا کارگردان خود نیست و بیشتر مناسب طرفداران پرشور کانر استوری است.




