فیلم «ویکر» که هماکنون در سینماها اکران شده است، دقیقاً همانقدر جذاب، رمانتیک و پرشور است که تریلر آن وعده داده بود. اولیویا کلمن در این فیلم نقش زنی تنها و ماهیگیر را بازی میکند که در جامعهای قرون وسطایی زندگی میکند؛ جایی که ازدواج ارزش زن را تعیین میکند. او زنی مستقل و سرسخت است اما اهالی روستا به او میتازند. روزی او به سراغ یک بافنده سبد محلی میرود که نقش او را پیتر دینکلیج بازی میکند و از او میخواهد برایش یک شوهر حصیری بسازد.
الکساندر اسکارسگارد در نقش مرد حصیری ظاهر میشود؛ او با استفاده از گریم و لباسهای مخصوص به شکلی کاملاً عملی و واقعی به یک موجود حصیری تبدیل شده است. تیم سازنده شامل الکس هیوستون فیشر و النور ویلسون بودند که داستان کوتاه «شوهر حصیری» نوشته اورسولا ویلس را اقتباس کردند. هنرمندان کارگاه وتا، طراح گریم پروتز جو دانکلی و سرپرست گریم سارا روبانو، پس از دریافت فیلمنامه و تماس با نویسندگان و کارگردانان، تصمیم گرفتند این اثر را به صورت کاملاً عملی بسازند و یک اثر هنری زیبا و واقعی خلق کنند.
آنها ۱۸ ماه صرف تحقیق و توسعه کردند. از آنجا که مواد گریم پروتز معمولاً برای شبیهسازی پوست انسان ساخته میشوند، ساخت مردی حصیری چالشبرانگیز بود. آنها نظریهای داشتند که اگر بتوانند رشتههای حصیر را به صورت جداگانه و مانند تارهای عضلانی حرکتدهنده طراحی کنند، میتوانند موجودی حصیری باورپذیر بسازند. اما امکان قالبگیری وجود نداشت و به همین دلیل از فناوریهای نوین مانند مدلسازی دیجیتال سهبعدی و چاپ سهبعدی استفاده کردند.

ابتدا اسکن کامل بدن اسکارسگارد انجام شد تا قطعات لباس مخصوص او ساخته شود. بافت پیچیده حصیر با استفاده از فرایند جدید چاپ لیزری پودر-بستر ساخته شد. این فرایند شامل ذوب کردن پودرهای ترموپلاستیک با لیزر در نقاط مشخص است که امکان ایجاد بافتهای پیچیده و دقیق را فراهم میکند. پودر در بستر چاپ رشتهها را از هم جدا نگه میدارد تا شکل بگیرد.
اما چرا اولیویا کلمن هنگام صحنههای عاشقانه با اسکارسگارد خراش یا آسیب ندید؟ تقریباً تمام لباس اسکارسگارد از ۵۰ قطعه جداگانه چاپ سهبعدی شده تشکیل شده بود که رنگآمیزی شده و روی لباسی از اسپندکس نرم و انعطافپذیر دوخته شده بود؛ بنابراین هیچ نیازی به استفاده از نی واقعی نبود. جو دانکلی میگوید: «این ماده نیمهانعطافپذیر است و حس لمس آن خیلی شبیه به حصیر واقعی است.»
در مورد گریم پروتز، سارا روبانو روی ۱۰ قطعه مجزا کار کرد که شامل گوشها، زیرچشمها، لبها، فک و پیشانی بود و نقاشیهای دستی زیادی اطراف چشمها انجام شد. ریش، مو و مژههای اسکارسگارد از الیاف نرم و ابریشمی موسوم به موکا ساخته شده بود که از گیاه هاراکهکه استخراج میشود. این الیاف به گونهای به بافت حصیر گره زده شدند که امکان کوتاه کردن و حالت دادن مانند موهای طبیعی را داشتند.

هدف اصلی این بود که اسکارسگارد زیر گریم گم نشود. تیم سازنده از نرمافزار انیمیشن سهبعدی استفاده کرد تا بتوانند حرکات و حالات چهره او را دنبال کنند و به بافت حصیر امکان حرکت و بیان احساسات را بدهند. کل فرایند تبدیل اسکارسگارد به مرد حصیری کمتر از دو ساعت طول کشید و در نهایت به ۹۰ دقیقه رسید.
الکساندر اسکارسگارد همکاری فوقالعادهای با تیم داشت، صبور و شوخطبع بود و کاملاً درگیر نقش شده بود. تنها مشکل کوچک، گرمای لباس در بهار گرم مجارستان بود.
اما درباره عضو تناسلی حصیری اسکارسگارد چه؟ جو دانکلی میگوید: «خیلیها درباره نحوه کارکرد و خطرات احتمالی آن حدس زدهاند، اما بافنده سبد در فیلم فردی ماهر است که از فرهنگهای مختلف آموخته و میداند چگونه باید این عضو حصیری را به گونهای ببافد که قابل استفاده و ایمن باشد.»
سارا روبانو از طراحان لباس فیلم، آندراس دانیل توث و آتیلا گودنا-یوهاس، به خاطر ساخت این بخش تشکر میکند. آنها این عضو را برای صحنه رودخانه ساختند که از اسپندکس پفدار بود و بافت سهبعدی داشت و از دور رنگبندی آن کاملاً هماهنگ بود.




